Kan Vaftiz (Bölüm 81)

"Evet Mirza, seni dinliyorum."

Mirza sanki güzel bir yemeğin kokusunu içine çeker gibi, toprak ve çürük karışımı iğrenç kokuyu ciğerlerine çekti.

"Kokuyu alabiliyor musun Poyraz?" diye sordu gülümseyerek.

Poyraz yüzünü buruşturdu.

"İçine çekmene gerek yok Mirza, koku zaten anlaşılıyor."

"Hayır Poyraz toprak kokusundan bahsetmiyorum, diğer kokudan bahsediyorum."

"Bok kokusundan mı?"

"Bok değil Poyraz, biraz saygılı ol!" dedi Mirza, gözlerini devirerek.

"Afedersin. Evet, bahsetmek istediğin kokuyu da alabiliyorum. Bana bunu mu göstermek istedin Mirza?"

"Evet Poyraz, ama henüz tam olarak anlamadın. Bunu anlayabilmen için sana anlatmam gerek, öyle değil mi?"

"Galiba... Evet."

Mirza ağır ağır Poyraz'a doğru yaklaştı. Yaklaştıkça yüzü Poyraz'ın arkasında, duvarda asılı olan gaz lambasının ışığında yavaş yavaş belirginleşiyordu. Yüzü bembeyaz, donuk ve ifadesizdi. O yaklaştıkça, Poyraz geriye doğru adım atıyordu. En sonunda merdiven basamağına çarptı ve gidecek yeri kalmayınca, durmak zorunda kaldı. Mirza onun yanından geçerek, merdiven basamağına bir adım attı. Sonra bir adım daha ve bir adım daha... Mirza merdivenleri tırmanarak en üst basamağa çıktı ve orada durdu. Poyraz ise aşağıdan ona bakıyordu.

"Sana şöyle anlatayım Poyraz. Öncelikle seni hiçbir şey için zorlamadım. En başında benden yardım istemenden, şu an bu bodruma gelene kadar... Her şeyi bizzat kendi isteğinle, iradenle ve kendi aklını kullanarak yaptın. Ama buraya inmen galiba biraz meraktan oldu, öyle değil mi?" Mirza donuk bir kahkaha attı ve yüzünü tekrar, biraz önceki haline getirdi. "Yani söylemek istediğim şey şu Poyraz, başına gelen kötülüklerden dolayı beni suçlayamazsın! Her şeyi kendin istedin, haksız mıyım?"

"Galiba... Şey... Haklısın Mirza." dedi Poyraz, yutkunarak.

"Evet. Söylemek istediğim bir diğer şey ise yaptığımız şeyler, yaşadığımız anılar, maceralarımız, bulduğumuz kemiler, bu ev ve bu bodrum katı... Ha, bir de burada bulunanlar... Artık hakkımda, eskisinden çok daha fazla şey biliyorsun. Sana anlattıklarımdan çok daha fazlası... Anlattıklarım, şimdiki bildiklerinin yanında bir hiç."

Poyraz merdivenlerden bir basamak yukarı çıktı ve titreyen bir sesle sordu.

"Tam olarak ne demek istiyorsun Mirza, anlamıyorum."

"Demek istediğim şu Poyraz... Tüm bu öğrendiklerinden sonra artık özgür kalamazsın. Yoksa başımı çok daha fazla derde sokarsın."

"Hayır Mirza, hayır... Yemin ederim, kimseye bir şey söylemem!"

"Üzgünüm ama sana güvenemem Poyraz. Herkes zorda kalınca birilerini satar, bunu kendimden biliyorum. Bak, ben senin iyi niyetini ve güvenini kullanarak sana her şeyi yaptırdım ve şimdi de seni hapsediyorum. Zor durumda kaldığında, eminim ki sen de beni satacaksın. Doğanın kanunu bu... Üzgünüm Poyraz."

Poyraz, Mirza'nın ne demek istediğini anlayamamıştı. Korkuyla, merdivenlerden bir kaç basamak çıkarak ona yaklaşmaya çalıştı. O sırada çelik kapı kapandı ve merdivenler zifiri karanlığa gömüldü. Poyraz basamakların hepsini tırmanıp kapıya geldiğinde, kapıdan art arda kilit sesleri duydu. Kapıya yumruklayarak bağırdı, yalvardı ama Mirza onu umursamadı. Poyraz kapının açılmayacağını anlayınca durdu ve karanlıktan dolayı göremediği kapıya başını dayadı. Mirza haklıydı. Şimdiye kadar yaptığı her şeyi kendi rızasıyla ve isteğiyle yapmıştı. Mirza onu hiçbir şey için zorlamamıştı. Onu asla suçlayamayacaktı. Burada olduğunu bilen hiç kimse yoktu. Burada ölecek, cesedi böceklere ve farelere yem olacaktı. Basamaklardan aşağıya baktı. 

Gaz lambaları şimdilik ona yardım ediyordu ama onların ömrü dolduğunda, burada zifiri karanlıkta kalacaktı. Sonrasında ne olacağını az çok tahmin edebiliyordu. Ya açlık ve susuzluktan ya da soğuktan donarak ölecekti. Şimdilik fazla soğuk değildi ama sonbahar ayındaydılar ve dondurucu soğukların gelmesine az bir zaman kalmıştı. Sonrasında, toprak zeminde dolaşan farelerin ve böceklerin karnını doyuracaktı. Utku'da onu bir süre arayacak, bulamayınca da ondan umudu kesecek ve hayatına kaldığı yerden devam edecekti. Aklı, Mirza'nın ona söz ettiği şeyde kalmıştı. Burada olanlardan bahsettiği kimlerdi, burada hiç kimse yoktu. Belki de öldürdüğü insanların ruhlarından bahsediyordu. Belki de onların ruhlarını bu odaya hapsetmiş ve onları burada, ara sıra ziyaret ediyordu. Poyraz'ı da, onlarla beraber buraya hapsetmişti. Poyraz, onlardan birini görüp göremeyeceğini merak ediyordu. Mirza kadar kafadan çatlak değildi ama yine de onları hissedebilir, onlarla konuşarak burada vakit geçirebilirdi.

Kan Vaftiz (Bölüm 80)

Hırkalarına doldurdukları kemikleri kucaklarında taşıyarak, uzun bir yol yürümüşler ve bir eve gelmişlerdi. Poyraz merakla etrafa bakınmış, bölgeyi tanımaya çalışmıştı. Mirza ile günlerdir dışarıda dolaşıyorlardı ama daha önce böyle bir yere geldiklerini hatırlamıyordu. Bir gece kondu mahallesindelerdi. Etrafta bir sürü yıkık dökük harabeler vardı ve görünüşe göre hepsi boştu. Mirza evlerden birine yönelirken Poyraz hala etrafa bakınıyor, burada ne yaptıklarını anlamaya çalışıyordu. Sokakta çalışan yalnızca bir tane aydınlatma direği vardı ve o da yalnızca küçük bir bölümü aydınlatıyordu. 

Sokağın ortalarına doğru ilerledikçe karanlık daha da yoğunlaşıyor, Poyraz'ın korkusu daha da artıyordu. Burada yalnız başına kalmamak için Mirza'nın yanına koştu ve onu takip etti. Mirza bir evin kapısını açıp içeri girerken, Poyraz kapının önünde durup onu bekledi. Evin içinde bir ışık yandı. Poyraz başını kapıdan içeri uzatıp, evin içine baktı. Cılız bir ışıktı ama hiç yoktan iyiydi. Kapıdan içeri girer girmez bir oda çıkıyordu. Burası muhtemelen evin salonuydu. Her yer rezaletti. Duvarlarda boyadan eser yoktu. Duvarlar ve tavan çürümüş ve küflenmiş, yerler ise çöplüğe dönmüştü. Odanın her bir köşesinden örümcek ağları sarkıyor, ortalıkta koca koca örümcekler ve küçük fareler dolaşıyordu. Mirza kucağındaki kemikleri, odadaki tek eşya olan kırılmış, yırtılmış ve küf tutmuş üçlü koltuğun üzerine bıraktı. Sonra da Poyraz'a döndü.

"İçeri gel de kucağındakileri bırak." dedi donuk sesle.

"Şey... Sen gelip alsan..." diye geveledi Poyraz.

Korkudan titremeye başlamıştı. Mirza büyük ihtimalle burada kalacaktı. Poyraz ise buradan nasıl gideceğini, nereye gideceğini ve yolunu nasıl bulacağını bilmiyordu. Mirza'nın, şu an ona yardım etmeyeceğini tahmin edebiliyordu.

"Uzatma Poyraz, iki adım atıp şu koltuğa bırakacaksın işte."

Poyraz bir süre durakladı ve tereddütte kaldı. Etrafa son kez baktıktan sonra içeriye doğru bir kaç adım attı. Evin tahtadan olan giriş kapısı bozuk olduğundan öne arkaya doğru sallanıyor, ürkütücü sesler çıkarıyordu. Poyraz koltuğa yaklaşarak, hırkasının içindeki kemikleri koltuğun üzerine döktü ve hırkasını geri alıp, kollarıyla sıkı sıkı sardı. Birkaç saniye Mirza ile bakışmanın ardından dışarı çıkmak için arkasını döndü. O sırada Mirza onu durdurdu.

"Nereye Poyraz?" 

Poyraz durdu ve Mirza'ya döndü.

"Bilmiyorum Mirza... Nereye gideceğimi bilmiyorum ama ben başımın çaresine bakarım. Yollarımız burada ayrılıyor." 

"Neden Poyraz?" diye sordu Mirza, ona doğru yürüyerek.

"Bilmem, yanlış hatırlamıyorsam böyle anlaşmıştık. İşimizi halledince ayrılacaktık."

"Peki sen bunu gerçekten istiyor musun Poyraz? Benimle yolunu ayırmayı gerçekten istiyor musun?"

"Ama böyle söylemiştin Mirza..." dedi Poyraz, ümitsizce.

"Evet, böyle söyledim Poyraz. Ama bu gece olanları merak etmiyor musun, bunu öğrenmeden mi gideceksin?" 

Poyraz gözlerini tavana dikti ve kısa bir bekleyişin ardından cevapladı.

"Hayır Mirza, merak etmiyorum. Bunu öğrenmemin bana bir yararı olmayacak. Ben gidiyorum, hoşçakal."

Poyraz arkasını dönüp kapıya doğru ilerledi. O sırada Mirza'nın bir cümlesiyle tekrar durakladı. 

"Bence biraz kalmalısın Poyraz."

Poyraz olduğu yerde durdu ama arkasını dönüp bakmadı, kapının tam önünde duruyordu. Bir adım atsa dışarı çıkabilir ve arkasına bakmadan, koşarak kaçabilirdi. Mirza'da onun peşine düşmezse eğer kurtulabilirdi. Ama o bir adımı atamıyordu. Mirza son sözünü net bir şekilde söylemişti. Tehdit içeren bir tavrı yoktu, ses tonu da öyle değildi ama Poyraz bunu neden söylediğini deli gibi merak ediyordu. Bir yandan da koşarak buradan kaçmak, uzaklaşmak istiyordu. Galiba, yalnızca beş dakika kalmanın bir zararı olmayacaktı. Gerçi buradan gitse bile, Mirza ölene kadar onun peşini zaten bırakmayacaktı. Sadece her an yan yana olmayacaklardı hepsi bu. Poyraz evinde olacaktı ve biraz olsun nefes alabilecekti. Mirza'nın nefesini her an ensesinde hissetse bile, en azından canı şimdiki kadar tehlikede olmayacaktı. Poyraz arkasını döndü ve yerinden kımıldamadan, olduğu yerde bekledi. 

"Galiba biraz kalabilirim." dedi başını dikleştirerek.

Mirza'ya korktuğunu belli etmemeye, istediği an buradan gidebileceğini hissettirmeye çalışıyordu ama deli gibi korkuyordu. 

"Bu kemikleri ne yapacağıma henüz karar veremedim, sence ne yapmalıyım Poyraz?"

"Ben nereden bileyim Mirza? Başka bir yere gömeceğini söylemiştin."

Mirza düşünceli bir biçimde kemiklere bakarak mırıldandı. 

"Evet ama nereye?" Sonra Poyraz'a döndü. "Her neyse, bunu sonra düşünürüm. Gel, sana bir şey göstereceğim." 

Mirza odanın sonuna doğru yürüdü ve küçük, karanlık hole girdi. Sonra durdu ve Poyraz'a döndü.

"Gelsene Poyraz. Ama gelirken kapıyı kapat, kemiklerimin çalınmasını istemem." diye ekledi alaycı bir tavırla ve iğrenç bir kahkaha attı. 

Poyraz onun nasıl bir ruh halinde olduğuna, ne yapmaya çalıştığına anlam veremiyordu. Olduğu yerde durup biraz düşündü. O sırada Mirza, holün sol tarafında bulunan bir merdivenden aşağı iniyordu. Poyraz çıkan seslerden, merdivenlerin ahşap ve eskimiş olduğunu anladı. Kendisini taşıyıp taşımayacağına emin değildi. Oraya gidip gitmemesi gerektiğine bile emin değildi. Aşağıda, karşısına ne çıkacağını bilmiyordu. Şimdi yalnız kalmıştı. Mirza aşağıdaydı ve Poyraz buradan rahatlıkla kaçabilirdi. Mirza'nın kötü bir niyeti olsaydı, onu burada yalnız başına bırakmaz ve onu zorla buraya hepsederdi. 

Buradan gitmek de, kalmak da Poyraz'ın kararıydı. Mirza'nın, onu aşağıya neden çağırdığını merak etmişti. Burada biraz daha kalarak bunu öğrenebilir, sonra da gidebilirdi. Kemiklerin çalınmaması için kapıyı kapatmayı denedi ama kapı kapanmadı. Sonra bu kemikleri kimin, ne yapacağını düşündü ama aklına bir şey gelmedi. Mirza onunla alay etmişti hepsi bu... Kapıyı olduğu gibi bırakarak, hole yöneldi ve merdivenleri buldu. İlk basamağa adım attığında, çıkan sesi duyunca durakladı. 

"Mirza, bunlar beni taşır mı?" diye seslendi.

"Taşır Poyraz, taşır. O basamaklar neleri taşıdı, seni mi taşımayacak?"

Poyraz bunu duyunca rahatladı ve basamakları inmeye başladı. Bir yandan da bu basamakların, kendisinden daha ağır neleri taşıdığını merak ediyordu. Karanlık olduğundan duvarlara tutunarak, yavaş ve dikkatli adımlarla iniyordu. Zemine ayak bastığında, rahatlamış gibi iç çekti. Başını kaldırıp etrafa bakındı. Küçük bir bodrum kattaydı. Karşılıklı iki duvarda asılı olan gaz lambaları, ortamı loş bir şekilde aydınlatıyordu. Bodrumun zemini topraktı, yer yer kuru otlarla ve ölü çiçeklerle kaplıydı. İlk bahar ve yaz aylarında, burası bir çiçek bahçesine dönüşüyor olmalıydı. Duvarlar da, zemin gibi topraktandı. Muhtemelen evin inşası sırasında kazılmış, ama masraf çıkmaması için duvarlara ve zemine hiçbir şey yapılmamıştı. Poyraz karşı duvarın dibinde, ellerini önünde birleştirmiş bir şekilde duran Mirza'nın yanına gitmek için bir kaç adım attı. O sırada ayağı, yerde bulunan kuru otlardan birine dolandı. Biraz sendeledi ama düşmedi. Olduğu yerde kalmayı ve Mirza ile o şekilde konuşmayı tercih etti.

Kan Vaftiz (Bölüm 124)

Ceza evinde birinci haftası dolmuştu. Buradaki hayatının dışarıdaki hayatıyla pek bir farkı olmadığından, alışması fazla uzun sürmemişti. Günlerdir hiç kimseyle konuşmuyor, doğru düzgün yiyip içemiyor, uyuyamıyordu. Kimseyle muhatap olmadığından, ona sataşan kimse de yoktu. Tamer onu, buraya girmeden önce kimseye bulaşmaması konusunda uyarmıştı. Ama Önder zaten buralarda kimseye bulaşmaması ve düşman edinmemesi gerektiğini biliyordu. Burada ziyaretine gelen ilk kişiler, Cenk ile Gözde olmuştu. O hapse girdikten sonra yaşanan her şeyi bir bir anlatmışlardı. Bir çok suçtan dolayı ceza almıştı ama katilin yakalanmasını sağladığından, savcılar cezalarında indirim uygulamak için harekete geçmişti. Ayrıca Tamer'de, Alina'yı öldürdüğünden dolayı göz altına alınmış ardından tutuklu yargılama ile ceza evine gönderilmişti. Onun işlediği suç için bir inceleme yapılacaktı. Tahliye edilme şansı epey yüksekti. Polisler, Alina'nın evinde detaylı bir inceleme yapmışlardı. Cinayetlerde kullandığı demir çubuklar, yakma işlemi için kullandığı kimyasallar ve bir de küçük bir kafeste, bir karga bulunmuştu. 

Ayrıca yemek masasının üzerinde küçük bir not da vardı. Anlaşılan Alina, sonunun yaklaştığını anlamış ve polislerin daha kolay bulabilmeleri için notu görünür bir yere bırakmıştı. Önder notta yazanları okuyunca, başından aşağı kaynar sular dökülmüştü. Alina ona yalan söylememişti. Karısı gerçekten de mezarlıkta onu bekliyordu. Gömülü bir halde... Önder artık hiç bir insani duygu hissetmiyordu. Kendisini farklı bir alemde, bedensiz bir ruh gibi hissediyordu. Artık uyanmanın zamanı gelmişti. Arkadaşlarıyla görüşmesinin ardından tekrar koğuşuna döndü ve yatağında oturup, uzun uzun düşündü. Hayatın ona verdiği iyilikleri ve kötülükleri düşündü ve kötülüklerin daha fazla olduğunu fark etti. Aslında bakılırsa hayat ona her şeyi fazlasıyla vermişti ama o kıymetini bilmemiş, her şeyi batırmıştı. Artık düzeltecek bir şey kalmamıştı. Gece tüm koğuş uykuya daldığında, ağır ağır yatağından kalkıp tuvalete gitti. Lavabonun karşısına geçip, uzun uzun aynada kendisine baktı. Sonra aynaya sert bir yumruk attı. Sonra bir daha ve bir daha... Parçalar etrafa saçıldı. 

Uykuda olanların uyanmamasını umuyordu. Bu işi herkes uykudayken halletmeliydi. Yere düşen büyük ayna parçalarından birini eline alıp, evirip çevirdi. Sonra gözlerini kapattı ve ayna parçasını, elini yarana kadar sıktı. Bunu yapmak için epey düşünmüş, kararını vermişti. Bu yüzden daha fazla düşünmesine gerek yoktu. Fikrini değiştirmeden bu işi bitirmeliydi. Bir eliyle lavaboyu kavrayarak, kendisini olabildiğince sıktı ve kendisini cesaretlendirmek için derin derin nefes alıp verdi. Ölümden korkmuyordu. Ama çekeceği acıdan korkuyordu. İçinden, beşten geriye doğru saymaya başladı. Beş... Dört... Üç... İki... Tam o sırada bir ses duydu. Gözlerini açıp hızla arkasını döndü. Karşısındaki adam, duyduğuna göre tam yedi kişiyi öldüren bir seri katil ve aynı zamanda, koğuş ağasının sağ kolu olan adamdı. Koğuştaki herkes, ağadan çok bu adamdan korkuyordu. Çünkü en fazla adam öldüren kişi unvanına sahip olan oydu. Adam gayet dinç görünüyordu. Hiç uyumadığı belliydi. Çatık kalın kaşları, uzun kirli sakalları ve ürkütücü bir görüntüsü vardı. Adam kollarını iki yanda sallayarak, ağır adımlarla ona doğru yaklaştı. Önder bir duvardaki kırık aynaya, bir elindeki ayna parçasına baktı. Elinden hala kanlar akıyordu. Önder'in korkudan elleri titremeye, gözlerinden yaşlar akmaya başladı. Kırdığı bu aynanın bedeli ağır olacaktı. Adam elindeki ayna parçasını çekip aldı, evirip çevirdi. Ayna parçasını incelerken, aynı anda konuşmaya başladı.

"Ümitsizlik en büyük günahlardan biridir. Çünkü bunun anlamı, 'Allah'ın hiç bir şeye gücü yetmez'dir. İntihar etmek de bir ümitsizliktir. Onun verdiği canı sen alamazsın, o ne zaman isterse o zaman alır."

"Anlamadım..." dedi Önder, titreyen sele.

Adam elindeki ayna parçasını lavabonun içine attı ve gözlerini Önder'e çevirdi. 

"Ben biraz sonradan Müslüman olanlar gibiyim, o yüzden dinime çok bağlıyım. Beni dinle ve sabret, elbette sabrının mükafatını alacaksın. Hele yarına bir çıkalım."

"Sen ne sabrından bahsediyorsun, benim hiç bir şeyim kalmadı!"

"Benim de hiçbir şeyim yok. Bir sürü insan öldürdüm. Burada öleceğim ama her gün tövbe ediyorum. Çünkü ben ne yaparsam yapayım, Allah'ın rahmeti benim günahlarımdan daha büyük. Senin sorunlarına mı gücü yetmeyecek? Şu an ağır bir imtihandasın. Sen sadece sabret ve dua et. Bir gün bu sıkıntıların son bulacak, her şey yoluna girecek, buna emin ol." Adam başını kaldırıp, duvardaki kırık aynaya baktı. "Kırdığın aynanın karşılığında da sabah kahvaltısını sen hazırlayacaksın. Ağayla bana yumurta haşla, rafadan... Şimdi git yat yerine, sabah erken kalkacaksın."

Adam arkasını dönüp giderken, Önder şaşkınlıkla bakakaldı. Onca insanı öldüren adam, onun hayatını kurtarmıştı. 

Kan Vaftiz (Bölüm 123)

Adamlardan biri odanın kapısını açtı ve Poyraz odadan dışarı çıktı. Kurulun verdiği kararla şaşkına dönmüştü. Böyle bir karar çıkmasını hiç beklemiyordu, bunu hak etmediğini düşünüyordu. Odanın önünde bir sandalyeye oturmuş, ağlayan kardeşine baktı. Asıl ağlaması gereken kişi Poyraz idi ama kardeşi ağlıyordu. Kucağında ve ellerinde sıkı sıkı tuttuğu kağıtlara baktı. Kağıtlarda ne yazdığını bilmiyordu ama belli ki orada yazanlar onu epey etkilemişti. Utku başını kaldırıp, yaşlı gözlerle ona baktı. Poyraz kardeşine bir şeyler söylemek için yanına yaklaşmaya çalıştı ama hasta bakıcılar onun koluna girerek, oradan uzaklaştırdı. Utku da merakla onları peşinden gidiyordu. Kuruldaki takım elbiselilerden biriyle beraber doktorun odasına girdiler. Biraz sonra doktor da onların arkalarından geldi ve odaya girip kapıyı kapattı. Utku kapının dışında kalmıştı. Olanları epey merak ediyor olmalıydı. Doktor Poyraz'ın dosyasını çıkarıp, bir kaç sayfaya bir şeyler karaladı. 

Kurul, Poyraz'ın hastalığının devam ettiğine ve hastaneye tekrar yatarak, tedavisinin devam etmesine karar vermişti. Poyraz buraya en son geldiğinde, onun bir gün buraya tekrar döneceğini söyleyen arkadaşını ciddiye almamıştı ama arkadaşı haklıydı. Buraya tekrar dönmüştü ve belki de ölene kadar burada kalacak, bir daha kurtulamayacaktı. İşlemlerinin tamamlanmasının ardından doktorun odasından çıktı ve iki hasta bakıcıyla beraber, kalacağı odaya gitmek için merdivenlere yöneldi. Utku da doktor ile konuşmak, sonucu öğrenmek için doktorun odasına girmişti. Poyraz kalacağı odaya giderken, hasta bakıcıya döndü ve kaşlarını çatarak söylendi.

"Ben eski odamda kalmak istiyorum."

"Maalesef." dedi hasta bakıcılardan biri. "Eski odanda başka bir hasta kalıyor Poyraz."

"Olsun... Onu çıkarın başka bir odaya koyun, ben o odada kalmak istiyorum. Diğerlerinin pencerelerinin önünde ağaçlar var, manzarayı kapatıyorlar." 

"Dışarıda seyredebileceğin bir manzara yok Poyraz. Sus ve yürü."

Poyraz, öfkeyle derin bir nefes aldı. Aynı şeyleri en başından tekrar yaşayacaktı. Gerçi evinde kaldığı zamanlarda da hapis hayatı yaşıyordu ama en azından orası eviydi ve istediği her şeyi özgürce yapabiliyordu. Yeni kalacağı odasına giderken, odalardan birinin kapısının açık olduğunu fark etti. Adam koridordaki sesleri duyunca, neler olduğunu anlamak için dışarı çıkmıştı. Bu adam, odasında yaptığı bir ayin sırasında Poyraz'ın en yakın arkadaşı olan kediyi öldüren ve suçu Poyraz'a atan adamdı. Adam Poyraz'ı görünce, yüzünde iğrenç bir gülümseme belirdi. Ellerini pijamasının ceplerine soktu ve kapının pervazına dayanarak, gözlerini ona dikti.

"Ne oldu Poyraz, neden geri geldin?" diye sordu, alaycı bir tavırla. 

"Sana ne, sen kendi işine baksana!" 

"Geri geldin, öyle değil mi?"

Poyraz durdu ve adama döndü. Bir kaç metre gerisinde duruyor, ona bakarak sırıtıyordu. Poyraz ona cevap vermedi. Tekrar önüne dönerek, yürümeye devam etti. 

"Sana bir gün buraya geri döneceğini söylemiştim ama sen bana buraya asla geri dönmeyeceğini söylemiştin, öyle değil mi Poyraz? Ama benim dediğim oldu, geri döndün. Evine tekrar hoşgeldin Poyraz." diyerek, söylenmeye devam etti adam.

Onun bu sözleri Poyraz'ın sinirlerini ve moralini bozdu ama ona cevap vermek yerine, hasta bakıcılarını takip etti. Kapı arkasından kapandığında, Poyraz derin sessizlikle ve dört duvarla baş başa kaldı. Yatağına oturup etrafa göz gezdirdi. Eski odasından pek bir farkı yoktu. Sadece duvarları daha kirliydi. Yatağının nevresimleri ise yeni ve tertemizdi. Başını pencereye çevirdiğinde, pencerenin önünün tamamen açık olduğunu gördü. Herhangi bir ağaç dalı yoktu. Heyecanla yataktan kalktı ve pencereye doğru yaklaştı. Ağaç dalları yalnızca sağ taraftaki odanın penceresini kapatıyordu. Buradan bakınca, bahçeyi net bir şekilde görebiliyordu. Odanın içi eski odasına ne kadar benziyorsa, manzarası da o kadar benziyordu. Sadece düşünen adam heykeli biraz sol tarafta duruyordu, onu net bir şekilde göremiyordu ama bu büyük bir sorun değildi. Sonuçta görebiliyordu. 

Gülümsedi. Artık Mirza olmadığına göre, burada onu rahatsız edecek ve korkutacak hiç kimse olmayacaktı. Mirza'nın olmadığı her yer onun için rahat ve güvenliydi. Az önce ona laf atan adamı umursamıyordu artık. Mirza gibi bir adamla günlerce yalnız kaldıktan ve onca tehlikeli macera yaşadıktan sonra artık kimse onu korkutamazdı. Artık daha güçlüydü. Buradaki yeni hayatıyla ilgili hayaller kurarken, odasının kapısı açıldı ve bir adam göründü. Üzerindeki pijamasına bakılırsa, burada kalan bir hasta olmalıydı. Poyraz bu adamı daha önce hiç görmemişti. Adam ona gülümseyerek, odaya girmek için izin istedi. Poyraz yeni bir arkadaş bulduğu için mutlu oldu. Onu odasına davet etti. Adam heyecanla odaya girdi ve kapıyı kapattı. Poyraz yatağına oturduğunda, adam da onun hemen yanına oturdu. Uzun boylu, sıska ve keldi. Oldukça komik bir görüntüsü vardı. Hareketleri tuhaf ve hızlıydı. Yüzünde anlamsız bir gülümseme vardı. 

"Merhaba, sen yeni hasta mısın?" diye sordu adam, heyecanla.

"Evet. Aslında sayılır, daha önce burada üç yıl kaldım. Sonra kısa bir tatile gittim ve geri geldim."

Adam şaşkınlıkla ona baktı..

"Burada tatile izin veriyorlar mı?"

"Hayır ama bana bir ayrıcalık tanıdılar, ben özel bir hastayım." dedi Poyraz, havalı bir tavırla.

Adam düşünceli bir şekilde sordu.

"Özel hasta olmak için ne yapmak gerekiyor peki?"

"Yapman gereken tek şey, belalı bir arkadaş edinmekti ama tatil yaptıracak tek arkadaşı ben edindim. Başka yok, maalesef."

"O nerede peki, ben de edinebilir miyim?"

"Hayır. O uzun bir tatile çıktı, bir daha dönmeyecek. Sen neden geldin, tanışmak için mi?"

"Hayır. Bunu herkese söylüyorum ama kimse beni dinlemiyor."

"Neymiş o? Ben dinlerim."

"Sana bir sır vereceğim ama bu sırrı, ben hayatta olduğum sürece hiç kimseye anlatmayacaksın! Anlaştık mı?"

Poyraz gözlerini kocaman açtı, aniden geri çekildi. Yutkunarak yataktan kalktı ve pencereye yöneldi. Dışarıdaki manzaraya baktı. O an dünyadaki tek tehlikenin Mirza olmadığını ve nereye giderse gitsin, tehlikenin onun peşini bırakmayacağını anladı. Güvenli olan tek yer eviydi.

Kan Vaftiz (Bölüm 122)

Hastaneye geldiklerinde, Poyraz'ı doktorunun yanına götürdü. Doktor, Poyraz ile kısa bir süre baş başa konuşmanın ardından onu odasından çıkarıp, başka bir bölüme götürdü. Utku'nun odaya girmesine izin verilmedi. Utku odanın kapısından içeri baktığında, birkaç takım elbiseli adam gördü. Poyraz ile uzun bir görüşme yapacaklar ve sonra durumuna göre karar vereceklerdi. Utku da bu süre içinde odanın önünde, koridorda bekleyecekti. Odanın kapısı kapanırken, Poyraz Utku'ya korku dolu bir bakış attı. Utku koridordaki sandalyelerden birine oturup geriye yaslandı ve bir süre, öylece bekledi. Bu bekleyişin epey uzun süreceğini bildiğinden, cebindeki kağıtları çıkardı ve henüz okumadığı son üç sayfasını eline aldı. Diğer kağıtlar hala kucağında duruyordu. Sakin olmaya çalışarak, mektubu kaldığı yerden okumaya devam etti.

'Bu mektup üzerine, kardeşimin ayrıldığı erkek arkadaşıyla tekrar görüşmek istedim fakat durumunun çok ağır olduğunu ve bu yüzden, bir kaç gün boyunca uyutulacağını söylediler. Sürekli kaybolan sevgilisinden bahsediyormuş. Doktorlar da onun aşk acısı çektiğinden dolayı durumunun ağırlaştığından şüphelenmişler. Herkes kardeşimin kaybolduğundan haberdardı ama hiç kimse o adam kadar üzgün görünmüyordu. Ben de kardeşimin kaybında bu kadar üzüldüğüne göre ona gerçekten çok aşık olduğunu ve öldüğünü öğrenirse eğer intihar edebileceğini düşündüğümden dolayı, bunu ona asla söylemedim ve onun peşini tamamen bıraktım. Polise gitmeyi çok düşündüm ama haberlerde, bu tür suçlar işleyenlerin bir kaç yıl bile yatmadan hapisten çıktıklarını çok görmüştüm. Bu adam her kim ise devlet ona asla bir şey yapmayacaktı. Bu yüzden kardeşimin, annemin, babamın ve hayatımın intikamını kendim almaya karar verdim. Kardeşimin bize bahsetmediği ve ona platonik aşık olan birinin olabileceğini düşünüyordum. Onu nasıl bulacağımı bilmiyordum. Önce haberlere ve gazetelere çıkan ve cinsel saldırı suçlarından ceza almış kişileri araştırdım ama hiçbir şey bulamadım. Bu iş polislikti. Onların yardımı olmadan bu tür araştırmalarla bir şey bulamayacağımı anladım. Sonra daha kolay bir yöntem buldum. Görüşebildiğim kadar çok erkekle görüşecek ve kardeşim ile bağlantısı olan birilerini bulmaya çalışacaktım. Onlarla sosyal medyada ve ya gittiğim mekanlarda tanıştım, görüştüm, muhabbet ettim. Özel hayatlarını, daha önce yaşadıkları ilişkileri ve herhangi bir suçları olup olmadığını öğrenmeye çalıştım. Çoğunu önce otel odalarında sarhoş ediyor sonra da sorular sorarak, bilgi alamaya çalışıyordum. Bu sayede daha önceden cinsel saldırı suçu işleyip yakalanmayan, yakalansa da ceza almayan bir kaç erkek buldum. Onların hakkında daha fazla araştırma yaparak, kardeşim ile ilgili bir bağlantıları olup olmadığını öğrenmek yerine, onları direk öldürmeye karar verdim. Ama acı çekmeden ölmelerinin bir anlamı olmazdı, bu yüzden onlara işkenceler yaparak ölüme terk ettim. Bana o mektubu gönderen adamın kardeşime yaptıklarını, onlara acı çektirmek ve aşağılamak için yaptım. Kardeşime tecavüz edip gömdüğünde, üzerinde yalnızca ayakkabılarını ve atletini bıraktığını, onu gömmeden önce bir süre yanından ayrıldığını ve geri döndüğünde, baş ucunda bekleyen bir karga gördüğünü ve karganın, kardeşimin açık kalan ağzına dışkısını yaptığını yazmıştı. Ben de onları önce bayılttım sonra ağızlarına karga dışkısı koyarak, boğazlarına kadar ittim ve onlara yedirdim. Daha sonra onları, kardeşime yapıldığı gibi soydum ve üzerlerinde yalnızca atletlerini ve ayakkabılarını bıraktım. Sonra kardeşimin vajinasının gördüğü zararı, ben de onların penislerine verdim. Onları tamamen yok olmayacak şekilde yaktım ve sonra söndürerek, kanlar içinde bıraktım. Tıpkı kızlığı bozulan bir vajina gibi görünüyorlardı. Bir süre sonra acıya dayanamayarak gözlerini açtıklarında, onlara asıl acıyı yaşattım. Kardeşimin diri diri gömülürken çektiği acının benzerini yaşatmak istedim. Ben de onları boğsaydım eğer, acı çekerlerdi ama çabuk ölürlerdi. Bu yüzden acı çekmeleri ama hemen ölmemeleri için kafalarının içine, bir kulaktan girip diğerinden çıkacak şekilde demir çubuklar soktum. O an yaşadıkları dehşeti, acıyı ve korkuyu gözlerinde görebiliyordum. O anki yüz ifadelerini görmeliydin. Bunu yaparken zevk aldım, kabul ediyorum ama bu sadistçe bir zevk değildi. Onların başkalarına verdikleri zararların ve çektirdikleri acıların karşılığını aldıklarını görmekti bana zevk veren şey. Bundan gayet mutluyum çünkü ben kötü bir şey yaptığımı düşünmüyorum. Onların kardeşim ile ilgili bir bağlantıları olup olmadığını bilmiyorum, bunu hiçbir zaman öğrenemedim ama sonuçta onlar da başkalarına aynı zararları vermiş, aynı acıları yaşatmışlardı. Benim ve ya bir başkasının kardeşi olması fark etmez, başkalarının da intikamını almış oldum. Ben kardeşimin katilini aramadığımdan dolayı erkeklerle görüştüğüm için her defasında sana ihanet ettiğimi düşündün, ama böyle bir şey asla olmadı. Bu cinayetlerde, Poyraz ile sen de biraz suçlandın ama bunun sebebi ben değildim. Ben sadece polislerin sizden şüphelendiklerini öğrendiğimde, size her defasında biraz daha yakınlaşmaya çalıştım. Çünkü siz devamlı polisler ile iletişim halinde olduğunuzdan dolayı, öldürdüğüm insanlarla ilgili bir bilgi sahibi olabileceğinizi ve bu sayede kardeşimin katilini bulabileceğimi düşündüm. Polisler bana her yaklaştıklarında, para karşılığında adamlar kiralayarak onların dikkatlerini dağıtmaya, yönlerini değiştirmeye ve işimi daha rahat yapabilmek için onları kendimden uzaklaştırmaya çalıştım. Adamları yalnız başıma kaçırdım. Onlara, katilin kardeşimi öldürdüğünü söylediği yağmurlu gecelerde işkenceler ettim. Kardeşimi gömdüğünü söylediği yer gibi ıssız alanlara götürüp ölüme terk ettim. Bu mektubu sana son cinayetimi işlemeden önce yazıyorum. Kardeşimin katilini sonunda buldum. O kişi, kardeşimin hasta olan sevgilisi Mirza imiş. Bunu yapabileceğimi sanmıyorum çünkü artık sona yaklaştığımı düşünüyorum. Öleceğimi hissediyorum. Bu yüzden sana her şeyi itiraf etmem gerekiyordu. Mirza'yı öldürdükten sonra bu işi tamamen bırakacağım çünkü hayatımı elimden alan adamı ortadan kaldırdığımda, özgür olacağım. Sonum ya ceza evi ya da mezar olacak belki ama olsun, ruhumun rahat etmesi bana yeter. Zaten önceden de pek yaşadığım söylenemezdi, benim zaten ölüden bir farkım yoktu. Ha bu arada, başkomiserin karısını da benim peşimi bırakması için kaçırdım, evet. Çünkü işim henüz yeni başlamıştı ve o başkomiser işime fazla burnunu sokmaya, bana fazla yaklaşmaya başlamıştı. Onu kendimden uzaklaştırmak için bunu yapmak yapmak zorundaydım. Soruşturmayı bıraktığında, ben de onun karısını bırakacaktım ama o her defasında beni aptal yerine koydu. Her defasında beni hafife alarak benimle oyun oynamaya kalkıştı. Beni ve zekamı hafife almanın bedeli ağır oldu. Aslında niyetim sadece onu tehdit etmekti ama işler umduğum gibi gitmedi. Ama bu benim değil, tamamen başkomiserin hatası. Artık her şeyi öğrendin. Umarım beni affedersin ve bana inanırsın Utku. Bu dünyada olmadı ama belki öteki dünyada kavuşuruz, ne dersin? Seni her zaman seveceğim. Hoşçakal...'

Kan Vaftiz (Bölüm 121)

Uzun zaman sonra ilk kez polisler kapısını çalmış ve ona bir zarf vermişlerdi. Zarfın içinde ne olduğunu sorduğunda ise Gözde komiser ona kısa bir açıklama yapmıştı. Aylardır peşlerinde oldukları ve aradıkları katilin Alina olduğunu, son cinayetini işlemek üzereyken suç üstü yakalandığını ve öldürüldüğünü söylemişti. Utku bunları duyduğunda, başından aşağı kaynar sular dökülmüştü. Ne kadar büyük bir beladan kurtulduğunu anlamıştı. Belki de ölen kurbanların yerinde kendisi de olabilirdi. Komiserin verdiği zarfı alıp sehpanın üzerine koymuş ve uzun bir süre onunla bakışmıştı. Zarfın üzerinde, mektubun ona ait olduğuna dair hiçbir yazı yoktu. Kenarlarından biri yırtılmıştı. Polisler zarfı Alina'nın evinde bulmuşlardı ve anlaşılan, ona getirmeden önce açıp okumuşlardı. Alina'nın neden böyle bir zahmete girdiğini, neden ona bir mektup bıraktığını anlayamıyordu. Bir yandan zarfı yırtıp atmak istiyor, diğer yandan da içinde yazanları deli gibi merak ediyordu. Öğle olduğu halde abisi hala uyuyordu. O uyanmadan mektubu okumalıydı. Aksi halde abisi ile yine kava edeceklerdi. 

'Merhaba sevgilim.

Bir gün başıma gelecek olanları az çok tahmin ettiğim ve beni asla dinlemeyeceğini bildiğim için sana bu mektubu yazmaya karar verdim. Sana derdimi anlatabileceğim tek yol bu. Çünkü yüz yüze geldiğimizde beni hiçbir zaman dinlemedin. Bana hakaret edip, aşağılamaktan başka hiç bir şey yapmadın. Beni her defasında kovdun. Aslında birine derdini anlatmanın en kolay yolu ya mesajlaşmak ya da mektup yazmak. Çünkü düşünebiliyor, kelimelerini seçebiliyor, acele etmeden rahat bir şekilde konuşabiliyorsun. Aslında sana mesaj da yazabilirdim ama anlatacaklarımı ben hayattayken öğrenmen doğru olmaz. Bunu okuyorsan eğer kesinlikle artık hayatta değilimdir ve bu mektubu sana muhtemelen ya polisler vermiştir ya da evime girerek kendin bulmuşsundur. Sana üstüne basa basa söylemek istediğim tek şey, seni asla ama asla aldatmadığım. Bundan sonra anlatacaklarıma inanıp inanmamak sana kalmış ama buna kesinlikle inanmanı istiyorum. Evet bir sürü erkekle görüştüm, gezdim, yedim, içtim, otel odalarında ve ya takıldığım adamların evlerinde dolaştım ama o erkeklerin hiç biriyle, asla ama asla yatmadım. Bana senden başka hiçbir erkek elini sürmedi. Hiçbir erkeğin eli elime değmedi. Ha... Bir tanesi muhabbet sırasında koluma dokunmuştu ama o zaman da üzerimde ceket vardı. Yani aslına bana değil ceketime dokundu. Bu gayet açıklayıcı sanırım, sana asla yalan söylemiyorum. Aslında hiçbir zaman söylemedim. Ama özellikle bundan sonra yalan söylememin hiçbir anlamı yok. Sonuçta senin hiçbir şeyin değilim, olamam da, öyle değil mi? İnsanın, hiçbir şeyi olmadığı birine yalan söyleyerek boşu boşuna günaha girmesinin bir anlamı yok. Şimdi bunları okurken bana gülüyor, dalga geçiyor olmalısın. Çünkü beni defalarca başka erkeklerle yakaladın ve benim duygu sömürülerime dayanamayarak, bana her defasında şans verdin. Ben ise her defasında aynı hataları tekrar ve tekrar yaptım. Şimdi sana neden o erkekle görüştüğümü itiraf edeyim. Bir suçluyu arıyordum. Hayatımı mahveden, her şeyimi darmadağın eden bir suçluyu. Sana hiçbir zaman bahsetmediğim bir kız kardeşim vardı. Yıllarca hayalini kurduğu, uğraşıp çabaladığı, gece gündüz çalıştığı ve sonunda gerçekleştirdiği TIP hayalini yaşamak için evden ayrılarak, İstanbul'a geldi ve hemşire olarak bir hastanede göreve başladı. İlk başta her şey gayet iyi gidiyordu. Annem ve babam ile sık sık İstanbul'a onu ziyarete geliyor, çalıştığı hastaneyi geziyor, kirada kaldığı evinde bir kaç gün misafir olup tekrar memleketimize dönüyorduk. Her şey onun hayalindeki gibiydi. Hatta kendisine, hastanede doktor olarak görev yapan bir erkek arkadaş bile bulmuştu. Deli gibi aşık olmuş, aştan gözü dönmüştü. Tıpkı liseli kızlar gibi bulutların üzerinde uçuyordu. Bize sürekli erkek arkadaşından ve onunla yaptıklarından bahsediyordu. Hatta ablası olarak benimle en özel anlarını bile paylaşıyordu. Ama birden bire her şey ters gitmeye başladı. Kardeşim bana erkek arkadaşının çok değiştiğini, onunla kıskançlıkla ilgili büyük sorunlar yaşadığını ve ne yapması gerektiğini bilmediğini söylemişti. Ben de ona iyice düşünerek bir karar vermesini ya da zamana bırakmasını söylemiştim. Kardeşim bir hafta sonra erkek arkadaşından ayrıldı. Bu ayrılıktan iki hafta sonra kardeşimin doğum gününü kutlamak için ailecek İstanbul'a geldik. Bir otelde doğum gününü kutladık. Hep birlikte, bir kaç gün o otelde kalmaya karar verdik. Kardeşimin sabah hastaneye gitmesi gerektiği için onun evine dönmesi gerekiyordu. Babam da onu kapıdan yolcu edip, bir ATM'ye giderek para çekecekti. Otelin kapısında ayrılmışlar. Babam parayı çekip geri geldi. Ertesi gün kardeşimi defalarca aradık ama bir türlü ulaşamadık. Annem ve babam ilk başta kötü bir şey düşünmek istemediler. Önce evine sonra da çalıştığı hastaneye gittik. Ama onu hiçbir yerde bulamadık. Hiç kimse ona ulaşamamıştı. Sonra hastanedeki arkadaşlarına, kardeşimin eski sevgilisi olan doktor ile görüşmek istediğimi söyledim. Arkadaşları bana onun bir doktor değil, hastalardan biri olduğunu söyledi. Başımdan aşağı kaynar sular döküldü. O kişiyle görüştüm ama hiçbir şey öğrenemedim. Kardeşimin kayıp olduğunu öğrendiğinde hüngür hüngür ağlamaktan, tek kelime konuşamadı. Onu o halde görünce acıdım doğrusu, kardeşime o kadar aşıktı ki sırf o mutlu olsun diye, kendisinden ayrılmasına izin vermişti. Sonra polise gittik, kayıp başvurusu yaptık. Ama bir sonuç alamadık. Bu süre içinde İstanbul'da kalmaya devam ettik. Annem bir ev hanımı, babam ise devlet memuruydu. Uzun bir süre İstanbul'da kaldığımızdan dolayı babam işine gidemedi. Mazeret belirtmek aklına gelmediği için işine son verildi. Çok geçmeden elimizdeki paramız bitti. İki ay geçmişti ve biz hala İstanbul'daydık. Tüm düzenimiz alt üst olmuştu. Paramız kalamamış, ev sahibimiz kiramızı ödemediğimiz için evimizi boşaltmış, otelden çıkarılmıştık. Kardeşimin ev sahibi ise kirası ödenmediğinden dolayı bizi o eve almamış, sokakta kalmıştık. Annem yaşananlara daha fazla dayanamadı ve babasının evine gitti. Ben de babamla beraber bir kaç gün, polislerin yerleştirdiği konuk evinde kaldım. Sonra bir sabah uyandığımda, babamın kaldığı odadan bir cenaze çıkardıklarını gördüm. Olanlar karşısında hiçbir şey yapamadığı, ailesini bir arada tutamadığı ve kardeşim için bir şey yapamadığından dolayı bunu kendisine yedirememiş ve kaldığı odada intihar etmişti. Annem bunu öğrendiğinde, yaşadığı sıkıntılara bir de babamın ölümü eklenince ağır hastalığa yakalandı. Bir kaç yıl içinde de öldü. İkisi de kardeşimi son kez göremeden, acı çekerek ölüp gittiler. Bir süre sonra kimden gönderildiğini bilmediğim bir mektup aldım. Kaldığım konuk evine gönderilmişti. Mektup bir itiraf niteliğindeydi. Tıpkı benim yaptığım gibi. Mektubu gönderen kişi kardeşime çok aşık olduğunu, fakat aşkına karşılık bulamadığını yazmıştı. Onu başka bir erkekle bir otelden çıkarken görmüş. Sonra dayanamamış ve kardeşimi kaçırmış, niyetinin ne olduğunu başta kendisi de bilmiyormuş. Sonra ne olduysa ona tecavüz etmiş. Bunun hemen ardından da, kardeşimin hayatta kalarak daha fazla günaha girmemesi ve öteki dünyaya tertemiz gitmesi için onu öldürmesi gerektiğine karar vermiş. Kardeşimi diri diri toprağa gömmüş ve onu öldürmüş. Düşünebiliyor musun? Onu diri diri toprağa gömmüş.'

Utku mektubun dördüncü sayfasına geçtiğinde, kağıtları kucağına bıraktı ve iki eliyle gözlerini kuruladı. Gözlerinden, bardaktan boşalırcasına yaşlar akıyordu. İçi acıyordu. Vicdan azabından mı yoksa Alina'ya acıdığından mı bilmiyordu ama tüm vücudunda, fiziksel bir acı hissediyordu. Alina ölmüştü. Bu mektubu ona duygu sömürüsü yapmak, barışmak ve ya birlikte olmaya zorlamak için yazmadığı kesindi. Çünkü o artık yoktu. Bu mektupta her şeyi itiraf ediyordu. Onun artık hayatta olmadığını, öldüğünü düşündükçe içi alev alev yanıyordu. Onu hala sevip sevmediğine emin değildi. Mektubun kalan üç sayfasında ne yazdığını bilmiyordu. 

Ama Alina'nın tüm bunları iş işten geçtikten, öldükten sonra anlatması için zorlamak yerine son kez dinleseydi, son kez yüz yüze konuşsaydı, ona hakaret etmeden, aşağılamadan, kovmadan son bir kez dinleseydi belki hiçbir şey için geç olmayacaktı. Belki ilişkileri devam etmezdi ama en azından arkadaş olarak kalabilirlerdi. Alina kalbi kırık, ağzı kapalı, anlaşılmadan ve yapayalnız ölüp gitmezdi. Utku da bu vicdan azabını, bu acıyı çekmezdi. Alina bunları hiçbir zaman anlatmaya çalışmamıştı çünkü burada da bahsettiği gibi, Utku ona hiçbir şey için fırsat vermemişti. Gözlerini sıkı sıkı kapatmış hıçkırıklarını bastırmaya çalışırken, abisinin sesiyle irkildi. Gözlerini açtığında, salon kapısında duran ve anlamamış gözlerle ona bakan Poyraz'ı gördü.

"Sen neden ağlıyorsun?" diye sordu Poyraz.

"Hiç, hazır mısın?"

"Hazırım."

Poyraz mahkeme kararıyla, önemli bir muayeneye girecekti. Hastaneye gitmek için evden ayrıldılar. Utku mektupları da yanında götürdü. Neden bilmiyordu ama onları bırakmak istemiyordu. 

Kan Vaftiz (Bölüm 120)

Tamer ona dokunmak bile istemiyordu çünkü o bir ölüydü. Önder üzerinde herhangi bir şey olup olmadığını kontrol etmek için paltosunu çıkardı. Gördükleri karşısında şaşkına döndü. Alina tanınmamak için kar maskesi takmakla kalmamış, erkek gibi görünmek için gövdesine küçük, ince yastıklar bağlamıştı. Bunlar onun, olduğundan daha kilolu ve yapılı bir erkek gibi görünmesini sağlamıştı. Önder onunla dövüşürken bile bunu fark etmemişti. Alina bir kadına göre oldukça güçlüydü. Belki de o kadar güçlü değildi, Önder yorgun olduğundan, onun gücü yoktu ama sonuçta Alina onu alt etmeyi başarmıştı. Önder, Alina'nın üzerindeki eşofmanın ceplerini kurcaladı. Cebinden bir not çıktı. Mirza'yı öldürdükten sonra cesedine bırakacağı nottu. Başka bir şey bulamadı. Önder onun başından ayrılıp, Mirza'nın yanına yaklaştı ve onun da nabzını kontrol etti. Nabzına bakmasına bile gerek kalmadığını anladı. Bedeni buz gibiydi, çoktan ölmüştü. Gözleri kapalı fakat ağzı açıktı ve ağzının kenarlarından koyu renkte bir sıvı akıyordu. Alina'nın, ölmeden önce yaptığı son işiydi.

Önder onları burada bırakıp bırakmamak konusunda kararsızdı. Tamer'e döndüğünde, biraz ileride kusarak midesini boşaltmakla meşgul olduğunu gördü. Ona yaklaşarak cep telefonunu istedi. Tamer telefonu verdikten sonra derin derin nefes alıp vererek, kendisini toparlamaya çalıştı. Önder telefonu açarak 155'i aradı ve bulundukları bölgeyi tarif ederek, cinayet masasına haber vermelerini ve onları buraya göndermelerini söyledi. Telefonu kapattıktan sonra ikisini de orada bırakıp, Tamer ile beraber mezarlığa gittiler. Alina ona, Melda'nın burada olacağını söylemişti. Tamer hala kendine gelememişti ama Önder bunu umursamadan, onu zorlayarak etrafa bakınmasını söyledi. Ağaçlık bölgeyi kontrol etmişler ve orada bir şey bulamamışlardı. Bu kez mezarlığın içini ve çevresini aramaya karar verdiler. Tamer ağlayarak etrafta dolaşırken, Önder'de mezarlığın içine girdi. Her yeri didik didik aradı, tüm mezarların etrafına baktı. Ama ne Melda'yı, ne de ona ait herhangi bir şeyi bulamadı. Her yeri kontrol ettikten sonra onun burada olmadığına karar verdi ve olduğu yerde dizlerinin üzerine çökerek, ağlamaya başladı. 

Bir yandan ağlıyor, bir yandan da içinden Tamer'e küfürler sayıyordu. Onu öldürmeseydi Melda'yı bulabilecekti ama şimdi her şey için çok geçti. Onu bir daha asla bulamayacaktı. Bu vicdan azabıyla nasıl yaşayacağını bilmiyordu. Ama Tamer ile kavga edemezdi. O kendisini riske atarak Önder'in hayatını kurtarmıştı. O Alina'yı öldürmeseydi, Alina Önder'i öldürecekti. Saatlerce oldukları yerde beklediler. Neden beklediklerini bilmiyorlardı ama beklemişlerdi. Önder bir mezarın yanı başında dizlerini kendisine çekmiş, başını ellerinin arasına almış öylece oturuyor; Tamer'de ara sıra etrafta dolaşıyor, ara sıra Önder'i kontrol ediyordu. Onun durumu da pek iç açıcı değildi. Her şeyi birlikte batırmışlardı. Her şey buraya kadardı. Hava hala zifiri karanlıktı. Biraz sonra kendilerine yaklaşan bir kaç ayak sesi duydular. Önder başını kaldırmadı. Hala aynı pozisyonda ve gözleri kapalı bir şekilde oturuyordu. Biraz sonra duyduğu sesle başını kaldırdı. Cenk'in sesiydi. Ayağa kalkıp mezarlığın dışına baktı. Kalabalık bir grup, ellerinde fenerlerle onların bulundukları bölgeye gelmişlerdi. 

Aslında tren raylarına gidiyorlardı. Yol üzerinde onları bulacaklarını bilmiyor olmalıydılar. Çünkü Cenk şaşkın ve telaşlı konuşuyordu. Amirinin orada olup olmadığını bilmiyordu, sesini de duymuyordu. Tamer işaret parmağıyla mezarlığı gösterdi. Cenk bir süre oraya baktıktan sonra hızlı adımlarla mezarlığa girdi ve onun yanına yaklaştı. Önder olduğu yerde bekledi. Cenk yanına gelip omzunu sıvazladı ve kolundan tutarak, onu ayağa kaldırdı. Sonra onu mezarlıktan çıkardı. Önder bir şeyler söylemek için dudaklarını araladı ama sonra vazgeçti. Mezarlıktan çıktığında, bir kaç takım elbiselinin ve beyaz tulumluların raylara doğru ilerlediklerini gördü. Cenk'te, Tamer ile Önder'i araçlara götürmek istedi ancak savcı olduğu anlaşılan bir adam onları durdurarak, olay yerine gitmeleri gerektiğini söyledi. Cenk takım elbiseli adamı ikna ederek, ikisini de araçlara götürdü. Cenk onları kendilerinin geldikleri otomobilin arka koltuğuna oturtarak, yanlarına geçti ve kapıyı kapattı. 

"Bana neler olduğunu anlatın, hemen!" dedi telaşla.

Önder ile Tamer birbirlerine baktılar ve sonra tekrar başlarını öne eğdiler. Cenk devam etti.

"Bakın, savcıyı zar zor ikna ettim. Oraya şimdi gitseydiniz eğer yanlış bir şeyler söyleyebilirdiniz. O zaman ikinizin de başı büyük belaya girerdi. Ama üzerinizdeki şoku attıktan sonra sizi oraya götürüp, olayın nasıl gerçekleştiğini anlattıracaklar. Siz bana gerçekleri anlatırsanız, ben de yanlış bir ifade vermenizi önleyebilirim."

"Biz yanlış bir şey yapmadık. Tamer beni korumak için... Öldürdü onu."

"Kimi öldürdü?" diye sordu Cenk, merakla.

"Onu işte, katili..."

"Onu gerçekten buldunuz mu? Ama... Ben, emin değilim. Ya o değilse? Daha önce de defalarca yanıldık. O adam çok zeki, nasıl yakalanabilir ki?"

"Adam değil. Alina..."

Cenk, ağzı açık bir şekilde donup kaldı. 

"Kim dedin?"

"Alina işte..." diyerek, yineledi Önder.

"Neler oluyor, o kızın burada ne işi var? Tamer onu gerçekten öldürdüyse eğer işi bitti demektir!"

"Benden Mirza'yı ona getirmemi istedi. Melda'nın mezarlıkta olacağını söyledi. Mirza'yı alacak, Melda'yı verecekti. Mirza'yı götürürken onu takip ettim. Sonra ona bir şeyler yapmaya çalıştı, aynı şeyler işte. Biraz dövüştük. Sonra beni öldürmeye kalkıştı. Tamer'de o sırada oradaymış. Beni korumak için onu vurdu ve öldürdü. Öldükten sonra yüzünü açtığımda Alina olduğunu fark ettim. Meğer aylardır aradığımız cani elimizin altındaymış. Defalarca yüz yüze gelmiş, konuşmuşuz ama bizim haberimiz yokmuş."

Cenk şaşkınlıktan ne söyleyeceğini bilemeden, öylece durmuş Önder'i dinliyordu.

"Peki Mirza... O yaşıyor mu?" diye sordu umutsuzca.

"Ölmüş. Ama benim elimde mi öldü yoksa onun elinde mi, bilmiyorum."

"Her iki türlü de büyük suç işledin Önder. Adam kaçırma, ölüme sebebiyet verme... Bunların cezası çok ağır olacak. Tamer'in durumuna da ancak araştırmalar yapıldıktan sonra karar verirler. Keşke bunları yapmak yerine bize haber verseydin. Şimdi durum daha farklı olurdu."

Önder yaşlı gözlerle ona baktı. 

"Bunlar umurumda değil. Melda'nın mezarlıkta olacağını söylemişti ama yok. Tamer onu öldürdüğü için onun yerini bir daha öğrenemeye bilirim. Onu nasıl bulacağım?"

Cenk düşünceli bir şekilde, bir süre bekledi. Sonra derin bir iç çekti.

"Onu bir şekilde bulacağız. Ama ikiniz de sakin kalmak zorundasınız, tamam mı? Olayı daha fazla karmaşık hale getirmeyin."

Önder Tamer'e baktı. Ona, bu iş hallolduktan sonra teslim olacağına dair söz vermişti ama şimdi Tamer'de onunla aynı durumdaydı. Cenk araçtan indiğinde, ikisi baş başa kaldılar.

Kan Vaftiz (Bölüm 119)

Mezarlıktan iyice uzaklaşmışlardı. Önder Melda'nın orada olup olmadığını bilmiyordu, geri döndüğünde onu bulacağına emindi ama katili bir daha yakalayamazdı. Aklı Tamer'de kalmıştı, onun da kendi başının çaresine bakacağına emindi. En kötü ihtimalle aracına gider ve Önder'in dönmesini beklerdi. Adam toprak yoldan çıkarak boş bir araziye girdi. Biraz ileride küçük bir bina gördü. Burası eski bir demir yoluydu ve artık kullanılmıyordu. İlerideki bina da, rayların makaslarının değiştirildiği küçük bir kulübeydi. Adam Mirza'yı oraya doğru götürüyordu. Orada ne yapacaktı? Mirza'ya zarar mı verecekti yoksa onu tedavi mi edecekti? Belki de başka bir şey olacaktı ama Önder hiçbir şey düşünemiyordu. Adam sonunda kulübeye ulaştı ve Mirza'yı yerde bırakıp, merdivenleri tırmanarak kulübeye girdi. Önder bunu görünce, adama görünmeden kulübeye yaklaşmak istedi. Adam dışarı çıkmadan orada olmalıydı. Kulübeye yaklaşık elli metrelik mesafede duruyordu. 

Var gücüyle koştu. Kulübenin yan tarafına doğru ilerlediğinde, açılan kapının sesini duydu. Yakalanmamıştı. Tabi adam içeriden izleyerek, Önder'i takip etmediyse... Ama adam her halükarda Önder'in burada olduğunu biliyordu. Buna rağmen bir şey yapmıyordu. Önder onun aklından geçenleri okuyamadığı için daha da çok korkuyordu. Bu anı yalnız başına yaşamamak için Tamer'i yanına istemişti. Tamer onu yalnız bırakmamıştı ama o Tamer'i bırakmıştı. Bu yaptığından utanıyordu. Tamer'in güvenini kazanması epey uzun sürecekti. Duvarın kenarından başını uzatarak adama baktı. Adam kulübeden siyah bir poşetle çıkmıştı. Poşeti ters çevirip içini boşalttı. Önder içinden çıkanların ne olduğunu tam olarak göremese de, çıkan seslerden demir malzemeler olduğunu hemen anladı. Adam Mirza'ya zarar verecekti. Belki de diğer kurbanlara yaptığının aynısını yapacaktı. Ama Mirza hala hareket etmiyordu. Belki de ölmüştü ama her halükarda hiçbir şey hissetmeyecekti. Bu durumda olan bir insana işkence yapmak anlamsız olurdu. Ama belli ki bu durum adamın umurunda bile değildi. 

Adam Önder'e arkası dönük bir şekilde duruyordu. Önder şu an ona engel olabilir, onu yakalayabilirdi. Ama ne yapacağını merak ettiğinden, saklandığı yerde biraz daha kalmaya karar verdi. Adam önce Mirza'nın üzerindeki hastane önlüğünü çıkardı ve bir süre durup onu seyretti. Sonra siyah poşetin içinden çıkardığı demir malzemelerin içinde bir şey aradı ve buldu. Elinde küçük bir poşet tutuyordu. Bunun ne olduğunu anlayamadı. Adam poşetin ağzını açtı ve bir elini içine daldırdı. Sonra Mirza'nın yanına, dizlerinin üzerine çöktü ve poşetin içinden çıkardığı şey her ne ise onu Mirza'nın ağzının içine doldurmaya başladı. Bu muhtemelen kurbanların ağızlarında bulunan karga dışkısıydı. Adam dışkıyı Mirza'nın ağzına soktuktan sonra parmaklarını da ağzına sokarak, dışkıyı boğazına kadar itti. Sonra elini geri çekip, üzerindeki paltoya sildi. Önder kusmamak için kendisini zor tuttu. Bu iş hallolduğuna göre sırada diğer işkenceler olacaktı. Adam Mirza'nın penisini yakacak ve kulaklarına demir çubuk sokarak, başının içinden geçirecekti. 

Tüm bunları yaptıktan sonra da onu orada öylece bırakıp gidecekti. Önder bir şeyler düşünmeye çalıştı. Hızlı olmalıydı çünkü adam yerdeki aletleri karıştırmaya, bir şeyler aramaya devam ediyordu. Buraya Melda için gelmişti ama şu an karşısındaki adamı yakalamaktan başka hiçbir şey düşünemiyordu. Adam Mirza'nın alt pijamasını da çıkardı. Önder durduğu yerden göremese de, Mirza'nın penisinin açık seçik adamın gözlerinin önünde olduğuna emindi. Biraz sonra iki eline bir şeyler aldı. Yanan alevlerden, aletlerden birinin çakmak olduğunu anladı. Diğer elindeki şeyi hala göremiyordu ama görmesine de gerek yoktu. Mirza'nın penisini yakacaktı. Hem de Önder'in gözlerinin önünde... Orada öylece durup, katilin işine devam etmesini izleyemezdi. Bir şey yapmalıydı ama ne? Önder bunu düşünürken bir ses duyuldu. Adam aniden ayağa kalkıp, sol tarafa döndü. Önder çıkan sesin ne olduğunu tam olarak algılayamamıştı, ama buna kafa yormak yerine fırsatı değerlendirdi. 

Adamın dikkati dağılmıştı ve dikkatli bir şekilde, sol tarafa bakıyordu. Önder hızlı bir şekilde saklandığı yerden çıktı ve adamın arkasından yaklaştı. Adam onu hissetmiş olacak ki, arkasını dönmeye yeltendi ama Önder ona bu fırsatı vermeden, adamın beline sarılıp onu yere devirdi. Onunla beraber kendisi de yere düştü. Adam altta, Önder üstteydi. Önder adamın yüzündeki kar maskesini çıkarmaya çalışırken, suratına sert bir darbe aldı. Ani refleksle bir elini yüzüne götürürken, adam elinden kurtuldu ve ayağa kalkmaya çalıştı. Önder adamın paltosunu sıkı sıkı tuttu ve çekiştirdi. Adam arkasını dönüp, asker botuna bezer ağır botuyla sert bir şekilde Önder'in bileğine bastı. Önder acı içinde bağırdı ama adamın paltosunu bırakmadı. Adam defalarca Önder'in bileğine bastı ama bir faydası olmadı. Önder ayağa kalkmaya çalıştı ama bu kez de adamın sert bir tekmesiyle tekrar yere yapıştı. Önder bu kez adamın ayak bileğini yakaladı.

Adamın bacağını sert bir şekilde çekerek, adamı sırt üstü yere düşürdü. Adam boğuk bir ses çıkardı ama hala konuşmuyor, tek kelime etmiyordu. Önder de enerjisini ona küfürler ederek harcamak istemediğinden, o da konuşmuyordu. Adam poşetin içinden çıkardığı aletlere uzandı ve içinden bir alet aldı. Önder bunun ne olduğunu tam olarak göremese de, demirden yapılmış ağır bir alet olduğunu anlamıştı. Hemen adamın üzerine atladı. Adam aleti Önder'in kafasına indirmek için havaya kaldırdı ama Önder onun bu darbeyi indirmesine izin vermeden, adamın kolunu yakaladı. İkisi de nefes nefese kalmıştı. Adamın zayıf, cılız bir sesle inlediğini duyabiliyordu. Önder'in altında çırpınıyor, debeleniyordu. Boşta olan eliyle Önder'in saçlarına yapıştı ve başını yana doğru eğdi. O kadar eğmişti ki, Önder bir an kafasının kopacağını hissetti. Sonunda bir fırsatını buldu ve diğer eliyle, adamın boğazına yapıştı ama bunu, başını yere sabitlemek için yaptı. Onu öldüremezdi çünkü hala Melda'nın yerini bilmiyordu. 

Adam boğazındaki baskıya aldırmadan, Önder'in kafasını kendisine yaklaştırdı ve onu bir kafa darbesiyle serseme çevirdi. Önder darbeyi çene kemiğine almıştı. Bu ona dayanılmaz bir acı verdi ve bir süre hareketsiz kalmasına neden oldu. Adam Önder'in sersemliğinden yararlanarak onu üzerinden attı. Önder sırt üstü yere serildi. Adam hala elinde tuttuğu aleti iki eliyle kavrayarak havaya kaldırdı. Önder işe yaramayacağını bile bile, iki elini yüzüne götürdü ve kendisini korumaya çalıştı. Gözlerini sıkı sıkı kapattı. O katili öldürmek istememişti ama katil ona acımayacak, onu öldürüp leşini burada bırakacaktı. Tam o sırada bir gürültü koptu. Adam inledi. Önder ne olduğunu anlamak için gözlerini açtığında, adamın ayakta sendelediğini gördü. Alet hala elindeydi. Aynı gürültü tekrar koptu. Adam elektrik akımına kapılmış gibi bir kaç kere sarsıldı ve durup, tekrar sendeledi. Sonra gürültü art arda tekrarladı. Adamın elleri yavaş yavaş aşağı indi, elindeki alet yere düştü. Adam dizlerinin üzerine çöktü. Önder korkuyla doğruldu ve sürünerek, geri geri gitti. 

Adam bir süre tam karşıya, boşluğa baktı. Önder onun karanlıkta parlayan, canlı gözlerini görebiliyordu. Önder'e bakıyordu. Onunla göz göze bakışıyordu. Belki de ölmeden önce onu yakalayan ve tüm kusursuz planlarının çöp olmasını sağlayan kişinin görüntüsünü zihnine kazımaya çalışıyordu. Belki de başka bir şey ama bunun bir önemi yoktu. Adam öne doğru devrilip, kolları ve bacakları açık bir şekilde yere serildi. Önder hızla ayağa kalktı ve etrafına bakındı. Neler olduğunu anlamaya çalışırken bir kaç metre geride, silahını doğrultmuş ve korkuyla titreyen Tamer'i gördü. Onu vurmuştu, hem de defalarca. Onu kendi tabancasıyla öldürmüştü. Önder telaştan ne düşüneceğini, ne yapacağını bilemez haldeydi. Tamer, adamı Önder'i korumak için öldürmüştü. Ama bu büyük bir hataydı. Onu bir seri katil olarak yargılayacaklardı. Üstelik Melda'yı hala bulamamışlardı ve yerini bilen tek kişi oydu.

Önder, yaşıyor olması umuduyla ona yaklaştı ve boynuna ulaşabilmek için elini kar maskesinin içine soktu. Nabzını yokladı ama hiçbir yaşam belirtisi yoktu. Adam tüm günahlarıyla ve sırlarıyla birlikte ölüp gitmişti. Bu tam bir fiyaskoydu. Önder'in hayatı zaten bitmişti ama şimdi Tamer'de ona dahil olacaktı. Onun da hayatı bitmişti. Tamer silahını indirmişti ama hala olduğu yerde duruyordu. Hem korkunun hem de soğuğun etkisiyle tir tir titriyordu. Belki de daha çok korkunun etkisiydi. Önder bir süre Tamer'e baktıktan sonra tekrar yerdeki cesede döndü. Hakkında hiç kimsenin bir şey bilmediği, hiç kimsenin yüzünü bile görmediği caninin yüzünü deli gibi merak ediyordu. Elini kafasına atıp yüzündeki kar maskesini çıkardı. Sonra tek omzundan tutarak, onu sırt üstü çevirdi. Yüzü, kanlıktan dolayı rengi anlaşılmayan uzun saçlarla kaplanmıştı. Önder saçları çekerek o yüze baktı. Sonra biraz daha yaklaştı. Ve biraz daha... 

Bu görüntünün, karanlıktan dolayı zihnin ona oynadığı bir oyun olduğunu düşünmeye başladı. Belki de korkudan dolayı, bunu bilmiyordu ama bunun bir hayal olduğuna emindi. Önder Tamer'e döndü ve yanına gelmesi için işaret yaptı. Tamer ağır adımlarla yanına yaklaştı. Çekinerek yere, biraz önce öldürdüğü kişinin yüzüne baktı. Aniden irkildi. Hızla geri atıldı ve başını hızlı hızlı iki yana salladı. Önder ona gördüklerinin doğru olup olmadığını sordu. Tamer'de onunla aynı şeyi görüyordu. Birini öldürmek ona dayanılmaz bir korku verirken, öldürdüğü kişinin kim olduğunu öğrenmek onu daha da korkutmuştu. Önder, Tamer'in bununla nasıl başa çıkacağını bilmiyordu. Ama son zamanlarda yaşadığı olayları atlattığına göre bunu da atlatabilirdi. Sonuçta o bir katili, bir caniyi, bir canavarı öldürmüştü. Ama öldürdüğü kişi, onların hayal ettikleri gibi korkunç görünüme sahip olan bir adam değildi. Zarif bir bedene, melek gibi bir yüze ve saf bir güzelliğe sahip, genç ve oldukça güzel bir kadındı. Alina...

Kan Vaftiz (Bölüm 118)

Hava zifiri karanlıktı. Etrafı aydınlatan tek ışık kaynağı, tam tepelerinde duran dolunaydı. Uzun ve bozuk yolu zar zor yürüyerek, sonunda mezarlığa vardılar. Önder bulundukları yerin, katil ile yalnız olmaktan daha korkutucu olduğunu fark etti. Ay ışığı altındaki mezarlara baktı. Bir korku filmi sahnesi için gayet iyi bir mekandı. Önder, Mirza'yı yere bıraktı ve doğruldu. Birkaç basit hareket yaparak kollarını ve belini rahatlatmaya çalıştı. Tamer mezarlığın kapısının önünde durmuş, mezarlığı seyrediyordu. 

Önder oraya yaklaşmak istemediğinden, olduğu yerde durmuş etrafa bakınıyordu. Saatin tam olarak kaç olduğundan haberleri yoktu. Tamer'in telefonu kapalıydı. Belki erken gelmişlerdi, belki de en kötüsü geç kalmışlardı. Şimdi ne olacaktı? Etrafta onlardan başka kimse, hatta hiçbir canlı yoktu. Önder, arabaya kilitlediği hemşireyi düşündü. Burada Mirza'yı saymazsa, iki erkek oldukları halde bu kadar korkuyordu. O genç kız ise bir başına kalmıştı. Kim bilir ne kadar korkuyordu. Tamer sonunda mezarlığı izlemeyi bırakarak, Önder'in yanına geldi. 

"Ne olacak şimdi?" diye sordu merakla. "Burada kimse yok."

"Bilmiyorum, biraz bekleyelim."

"Acaba Mirza'yı bırakıp gitsek mi? Belki de ortaya çıkmak için bizim uzaklaşmamızı bekliyordur."

"Hayır. Melda'yı getireceğini söyledi." dedi Önder ve durakladı.

Aslında Melda'yı getireceğini söylememişti. Melda'nın burada olacağını söylemişti. Bu delice geliyordu ama Melda'yı burada bir yere bırakıp gitmiş olabilirdi. Belki de onu bulmalı ve Mirza'yı burada bırakıp gitmeliydiler. Belki de Tamer'in dediği gibi, katil onların buradan uzaklaşmalarını bekliyordu. Önder etrafına son kez baktıktan sonra yerde yatan Mirza'ya döndü. 

"Onu burada bırakıp gidebiliriz. Ama önce etrafa bakınalım. Melda'yı burada bir yere bırakmış olabilir." dedi Önder.

"Bence saçmalıyorsun. Melda'yı neden bırakıp gitsin ki?"

"Bilmiyorum. Sadece bakalım işte."

Tamer bunun tamamen saçmalık olduğunu düşünüyordu ama bunu denemenin bir zararı olmayacaktı. Mirza'yı orada bırakıp iki yöne ayrıldılar ve mezarlığın karşı tarafında bulunan ağaçlık alana girdiler. Aynı anda birbirlerini kaybetmemek için sürekli birbirlerine sesleniyorlar, bir sorun olmadığından emin oluyorlardı. Ağaçlar yapraklarını döktüğünden dolayı ay ışığından faydalanabiliyorlardı. Gözleri de karanlığa epey alışmıştı, etrafı net bir şekilde görebiliyorlardı. Ama burada hiçbir şey yoktu. Melda'ya ya da katile ait hiçbir şey... Biraz sonra Önder bir ses duydu. Yürümeyi bırakıp sese kulak kabarttı. 

Tamer'in, otların arasındaki ayak seslerine karışan ve toprak yoldan gelen başka bir ayak sesi. Bu katil olabilir miydi? Belki de Melda idi. Önder ağır ağır arkasını döndü ve toprak yolu görmeye çalıştı ama ağaçlardan dolayı bir şey göremiyordu. Biraz sonra Tamer ona seslendi. Önder cevap vermedi. Ağır ve sessiz adımlarla, yola doğru yürümeye başladı. Tamer tekrar seslendi ama Önder yine cevap vermedi. Tamer'in tedirgin olacağını, onu merak edeceğini biliyordu ama yine de sesini çıkaramadı. Tamer bu kez korkuyla bağırdı.

"Önder, beni duyuyor musun? Lanet olsun, cevap ver!"

Önder yolun kenarına ulaştığında durdu ve eğilerek, gizlenmeye çalıştı. Etrafa bakınırken, Mirza'nın yanı başında bir siluet gördü. Bunun kim olduğunu bilmiyordu ama aradıkları kişi olduğuna emindi. Ortaya çıkıp çıkmamak konusunda kararsızdı. Bir süre daha orada durup beklemeye ve onu hazırlıksız yakalamaya karar verdi. Diğer yandan da Tamer hala ona sesleniyordu. Ne kadar korktuğunu ve tedirgin olduğunu, ses tonundan anlayabiliyordu. Önder'in üzerinde silah yoktu. Silahını, rozeti ve polis kimliği ile beraber emniyete teslim etmişti. Ama Tamer'in silahı vardı. Bir an Tamer'in yanına giderek, onun silahını almayı düşündü ama o silahı kullanırsa, Tamer'in başı derde girerdi. Ayrıca Mirza'nın yanındaki adamı da gözden kaybedebilirdi. Adam Mirza'yı kucaklamak yerine, bir ayak bileğinden tuttu ve yerde sürüklemeye başladı. Önder buna şaşırdı. Mirza'yı neden yerde sürüklüyordu?

Cesetlerin hiçbirinin bulundukları yerlerde sürüklenme izleri yoktu. Tamamının kucakta taşındığı belliydi. Belki de hepsini bu şekilde taşımış sonra da izleri yok etmişti. Belki de Mirza'yı da istediği yere götürecek sonra geri gelip izleri yok edecekti. Ama Önder onun işini halledip geri gelmesini bekleyemezdi. O sırada Mirza'yı da aynı şekilde öldürebilirdi. Her ne kadar Mirza'yı düşmanı olarak kabul etse de, katilin bir kez daha hedefine ulaşmasına izin veremezdi. Ama belki de Mirza onun yardımcısıydı. Bu düşünceyi es geçmemesi gerekiyordu. Öyleyse eğer ona asla zarar vermeyecekti. Belki de onu kendi yöntemiyle tedavi edecek ve işlerine kaldıkları yerden devam edeceklerdi. Adam Mirza ile beraber karanlığın içinde ilerlerken, Önder ayağa kalktı ve sessiz bir şekilde yola doğru bir kaç adım attı. Mirza'nın kolları iki yana açılmıştı, kafası yerdeki taşlara çarparak sarsılıyor, bir sağa bir sola dönüyordu. Ölmüş olma ihtimali yüksekti. 

Eğer öldüyse katil bunu fark ettiğinde biraz geç olacak ve yorulduğuyla kalacaktı. Tamer hala Önder'e sesleniyor, ağaçların arasında hızlı adımlarla yürüyerek onu arıyordu. Katil Tamer'in sesini duyuyor, hatta Önder'in hala burada olduğunu biliyordu. Ama buna rağmen orada durup ortaya çıkmasını beklemiyor, saklanmıyor, arkasına bile bakmıyordu. Üstelik çok ağır ve gayet rahat bir şekilde yürüyordu. Hareketlerinde hiçbir acelecilik yoktu. Bu kadar sakin olması Önder'i şaşırtmıştı. Belki de Önder'in onu takip edeceğini biliyordu ve önceden bir plan hazırlamıştı. Tamer'in sesi gittikçe uzaklaşıyordu. Anlaşılan yol kenarına gelmeyi akıl edememiş, ormanın derinliklerine doğru girmişti. Önder sonunda kararını verdi ve adamın peşinden yürümeye başladı. Adamın ayak sesleri ve Mirza'nın yerde sürünürken çıkardığı sesler Önder'in ayak seslerini gizliyor olmalıydı ki, adam hala arkasına bakmıyordu. Belki de duyuyordu ama onu umursamıyordu. Önder bir an halüsinasyon gördüğünü düşünmeye başladı. Sanki ortada ne katil ne de Mirza vardı. Sanki Önder tüm bunları kendi hayalinde canlandırıyor ve bu hayale inanıyordu. Yine de yürümeye devam etti. 

Kan Vaftiz (Bölüm 117)

Dikiz aynasına yansıyan bir çift far gözünü aldı. Bunun katilin aracı olabileceğini düşünerek, önce tedirgin oldu. Sonra oradan geçen herhangi bir araç olabileceğini düşünerek umursamadı. Araç onlara iyice yaklaştığında ise bunun Tamer olduğunu anladı. Tamer aracını onun hemen arkasına park etti. Araçtan aşağı indi ve ona doğru yaklaştı. Önder, hemşireye kaçamak bir bakış atarak araçta kalmasını söyledi ve aşağı indi. Tamer onun yüzüne bile bakmadan, Önder'in aracının arka kapısını açtı ve Mirza'ya baktı. Epey uzun bir bakıştı bu. Sonra kapıyı kapattı ve Önder'e döndü. Etraf zifiri karanlıktı. Arkada duran aracın hala açık olan farlarının ışığından, Tamer'i yalnızca bir siluet olarak görüyordu. Yüzünü ve gözlerini tam olarak göremiyordu. Tamer ona doğru bir kaç adım attı ve çenesini sıvazladı. Önder anlamamış gözlerle ona bakıyor, hala gözlerini seçmeye çalışıyordu. Yüz ifadesini göremediğinden dolayı, şu an Tamer'in ne düşündüğünü ya da hangi ruh halinde olduğunu anlaması zordu.

"Onu yalnız başına mı kaçırdın?" diye sordu Tamer, sonunda.

"Evet. Aslında hayır. Bir hemşireyi rehin aldım, o sayede kaçırdım."

"İyi halt ettin! Şimdi ne yapacağız?" 

Önder, Tamer'in yüzünü net olarak göremese de sesindeki korkuyu ve tedirginliği duyabiliyordu. Önder bunun, yasa dışı bir iş yapmanın verdiği korkudan dolayı olmasını umuyordu. Bir diğer seçenek ise Tamer'in onu ifşa etmesi ve bunun tedirginliğini yaşaması olurdu. 

"Onu mezarlığa götüreceğim. Muhtemelen beni yalnız görmeyi umuyordur, seni görürse sorun olabilir ama oraya yalnız gitmem. Ne yapacağımızı sen söyle."

"Tamam. Şöyle yapacağız." Tamer sözünü tamamlayamadan, Önder'in aracının ön yolcu kapısı açıldı ve genç kız aşağı indi. Önder onu görünce öfkelendi.

"Hemen arabaya bin!" diye bağırdı.

Genç kız ikisine de korku dolu gözlerle bakarak, bir şeyler söylemek için dudaklarını araladı ama sonra tekrar arabaya bindi. Tamer onu görünce, şaşkınlıkla Önder'e döndü.

"Bu hemşire mi? Onu neden buraya getirdin, sen aptal mısın? Beni gördü, şimdi ne olacak?" 

"Bir şey olmayacak. Kimseye bir şey söylemeyecek. Bütün suçu ben üstleniyorum. Senin suçunu da..." diyerek, onu sakinleştirmeye çalıştı Önder.

Tamer daha da tedirgin olmaya başladı. Yüzünü sıvazlayarak, kendi etrafında döndü ve başını yukarı kaldırıp derin bir iç çekti.

"Ne oluyor, neyin var senin?" diye sordu Önder, sonunda.

"Buraya gelirken telefonumu kapatmadan önce Gözde beni aradı. Ben de dikkat çekmeyeyim, şüphelenmesinler diye açtım. Sonra... Sonra bana bir şey söyledi. Şey..."

"Ne?"

"Önemli bir şey bulmuşlar. Aslında, yani bilmiyorum ama bence önemli."

"Söylesene!" dedi Önder, ona doğru bir adım atarak.

"Mirza'nın öldürdüğü kız var ya, önce tecavüz ettiği..."

"Evet."

"Kızın babasını bulmuşlar. Adam hala hayattaymış, bizimkiler onu almaya gidiyorlarmış."

"Nasıl yani? Katil o kızın babası mı yoksa?" diye sordu Önder, şaşkınlıkla.

"Öyle görünüyor. Kızın hayatta olan yalnızca iki yakını var. Birinci derece yakını."

"Biri babası ise diğeri de annesidir."

"Hayır, ablası."

"Anlıyorum. Bizimkiler bu bilgiye ulaştılarsa, adamı almak için buraya geliyor olmalılar. Eğer onlar bizden önce davranırlarsa adam kaçar ve ortadan kaybolur. Ama biz onu yakalayabiliriz. Anlaşmaya sadık kalacağım."

Önder aracın arka kapısına doru yönelip, Mirza'nın hareketsiz yatan bedenini çekerek araçtan çıkarmaya çalıştı. O sırada Tamer onu durdurdu.

"Kızın ablası Alina..."

Önder anında durakladı. Mirza'yı bırakıp doğruldu ve Tamer'e döndü. Anlamamış gözlerle ona bakarak sordu.

"Alina mı?"

"Utku'nun sevgilisi... Eski sevgilisi..."

Önder yutkundu. Bu nasıl bir tesadüftü? Eğer bu cinayetlerin o kız ile bir bağlantısı varsa, kızın babası intikam için cinayetler işlemiş ve suçu Mirza'nın üzerine yıkmış olabilirdi. Geçmişine bakılırsa gayet potansiyel bir suçlu sayılabilir ve hiç kimse, katilin Mirza dışında biri olduğundan şüphelenmezdi. Mirza kıza yaptığının karşılığı olarak, işlemediği cinayetlerden de hüküm giyerek hapse girecek ve ölene kadar oradan çıkamayacaktı. Görünüşe göre kusursuz bir plandı. Bir şey hariç. Mirza'yı neden istiyordu? Amacı onu hapse attırmak ise onu neden almak istiyordu? Bunu katilin yanına gittiklerinde anlayacaklardı. Tabi düşündükleri gibi katil Alina'nın babası ise... Önder'in aklına Alina geldi. Babası bu şehirde bunları yaptığına göre, Alina ile görüşüyor olabilirlerdi. Ama bir sorun vardı. Ölen kızı ilk araştırdıklarında hakkında hiçbir şey öğrenememişler, hiçbir yakınını bulamamışlardı. Bu bilgi durduk yere nereden çıkmıştı şimdi? 

Alina'nın görüştüğü iki kişinin, bu cinayetlerle bağlantılı oldukları ortaya çıkmıştı. Bu bir tesadüf müydü yoksa Alina'nın babası, o adamları kızının başına bilerek mi sarmıştı? Eğer bilerek sardıysa bunu neden yapmıştı? Belki de polislere yön değiştirerek vakit kazanmak için. Ama bu saçmaydı. Adam bir kızının intikamını almak için diğer kızının başını belaya sokmazdı. Her şeyi öğrenmenin tek bir yolu vardı, o da katil ile karşı karşıya gelmekti. Önder, Alina'yı arayıp aramamak konusunda kararsızdı. Babası onun başını derde soktuysa eğer, Alina'nın başı daha büyük belaya girmeden onu uyarmalıydı. Ama o da babasıyla birlikte iş birliği yapıyorsa babasını arayarak onu uyarabilir, böylece adamı ellerinden yine kaçırabilirlerdi. Önder henüz bir şey bilmediğinden dolayı, şimdilik bunları yapmamaya karar verdi. Tekrar aracın içine doğru eğildi ve Mirza'yı kucaklayarak, aracın kapısını kapattı. Tamer'e döndü ve pencerelerden birinde küçük bir aralık bırakarak, hemşirenin kaçmaması için aracı kilitlemesini söyledi. Tamer onun dediğini yaparken, hemşire onu bırakmaları için yalvarmaya başladı ama Tamer ile Önder onu duymazdan gelerek, toprak yola girdiler ve mezarlığa doğru yürümeye başladılar.

Kan Vaftiz (Bölüm 116)

Hastaneden epey uzaklaşmıştı. Elindeki silahı hemşirenin başından çekmişti ama hemşire hala korkudan titriyor, hüngür hüngür ağlıyordu. Önder otoyola çıktığında, aracı kısa bir süreliğine emniyet şeridine çekmiş ve Mirza'nın durumunu kontrol etmesi için hemşireyi araçtan indirmişti. Hemşirenin söylediğine göre Mirza'nın nabzı çok yavaş atıyordu ve her an ölebilirdi. Yaralarına ve geçirdiği kafa travmasına bir de enfeksiyon eklenirse, öteki dünyaya kavuşması uzun sürmeyecekti. Önder, en azından kendi elinde ölmemesi için dua ediyordu. Onu katile teslim ettikten sonra ne olacağı umurunda bile değildi. Gerçi her iki durumda da onun katili Önder olacaktı. Bunun başına açacağı dertleri düşünmek bile istemiyordu. En azından şimdilik. Daha sonra yaşayarak görecekti. Mirza'nın kontrolünün ardından tekrar araca binmişler ve yola çıkmışlardı. Önder buraya kadar her şeyi yalnız başına halletmişti. 

Buradan sonrasının kolay olacağını düşünüyordu ama düşündüğü gibi olmamıştı. Şimdi daha tedirgindi ve daha çok korkuyordu. Katil ile yüzleşmek, onunla karşı karşıya gelmek, yalnız ve savunmasız olmak; Mirza'yı hastaneden kaçırmaktan daha zor ve daha korkunç geliyordu. Yol boyunca düşündü ve sonunda kararını verdi. Yalnızca bir kişiyi arayacak ve bir kişiden yardım isteyecekti. O da yardımcısı Tamer idi. Her ne kadar anlaşamıyor, devamlı kavga ediyor olsalar da, Tamer onun her istediğini yapar ve çok iyi sır tutardı. Ona anlattıklarını kimseye söylemeyeceğine ve hiç düşünmeden ona yardım edeceğine emindi. Yanında telefon yoktu ama hemşirenin vardı. Onun telefonunu alıp, Tamer'in numarasını çevirdi. Telefon uzun uzun çaldı ama açılmadı. Tekrar aradı. Bu kez, birkaç kere çalmanın ardından nihayet açıldı.

"Alo, buyurun."

Telefonda, Tamer'in sesini bastıran yoğun bir gürültü kirliliği vardı. Anlaşılan herkes Önder'in yediği haltı öğrenmişti ve onu yakalamak için seferber olmuşlardı. Önder onunla konuşup konuşmamak konusunda kararsızdı. Tamer onun olduğunu öğrendiği an heyecan yapacak ve yanında her kim varsa, onun halinden şüpheleneceklerdi. Onunla daha rahat konuşabilmek için başka bir şey düşündü. Telefonu hemşireye uzattı. Hemşire şaşkınlıkla ona bakarken, telefonda hala Tamer'in sesi duyuluyordu.

"Al ve onunla konuş. Önemli olduğunu ve müsait bir yere geçmesini söyle." dedi Önder aceleyle.

"Ama ben... Kimsin derse ne diyeceğim?"

"Önder'in polis arkadaşıyım de."

Hemşire titreyen elleriyle telefonu aldı. O kadar titriyordu ki bir an telefonu düşürecekti. Sonra Önder'in arka koltuğa bıraktığı silaha baktı ve kendisini toparlayıp, sakin kalmaya çalışarak telefonu kulağına dayadı. 

"Merhaba. Ben, şey..."

Önder gözünü yoldan ayırıp bir kaç saniye ona baktı. Hemşire, Önder ile göz göze gelince konuşmaya devam etti.

"Ben, Önder'in bir arkadaşıyım. Polis... Polis bir arkadaşıyım. Arkadan çok fazla gürültü geliyor, müsait bir yere geçebilir misiniz acaba? Evet, tamam bekliyorum. Önemli bir konu hakkında konuşmak istiyorum. Evet."

Genç kız telefonu Önder'e uzattı. Önder telefonu kulağına dayayarak, Tamer'in konuşmasını bekledi. Arkadaki gürültü yavaş yavaş kayboldu ve Tamer'in sesi duyuldu.

"Sizi dinliyorum, Önder hakkında bir bilginiz mi var?"

"Tamer, benim Önder. Sakin ol ve sakın etrafındakilere bir şey çaktırma." 

"Kahretsin, sen ne bok yediğini sanıyorsun?" diye bağırdı Tamer. "Artık bitti, anlıyor musun? Seni alacaklar ve içeri tıkacaklar, işin bitti!"

"Sakin ol, bağırıp durma! Sana her şeyi anlatacağım ama bana yardım etmen gerek."

"Ne ne yardımı? Seni hapse girmekten kurtaramam. Ben hakim değilim, aptal bir başkomiserin yardımcısıyım, anlıyor musun?"

"Dinle beni Tamer! Şu an katil ile buluşmaya gidiyorum. Gerçek katil ile. Anlıyor musun?"

"Benimle oyun oynama Önder. Neredesin, seni almak zorundayız. Yada sen gel, işi daha fazla zorlaştırma..."

"Bak Tamer... Kimseye bir şey söyleme, sana yalvarıyorum. Bana Melda'yı verecek. Karşılığında Mirza'yı istiyor o kadar. Mirza'yı verip karımı alacağım, hepsi bu. Eğer iki kişi olursak adamı da yakalayabiliriz. Ben yalnız başıma bir şey yapamam. Hem bu işin sonunda alacağın övgüleri bir düşün. Belki başkomiserliğe bile terfi edebilirsin. Ama oraya yalnız başıma gitmek istemiyorum. Beni ilk cesedin bulunduğu mezarlığa çağırdı. Mezarlığa giden toprak yolu hatırlıyor musun? O yolun girişindeki tabelanın altında bekleyeceğim. Acele et, vakit yaklaşıyor."

Kısa bir sessizlik oldu. Tamer karar vermeye çalışıyor olmalıydı. Önder hayatını bok etmiş olabilirdi ama Tamer'in düzenli bir hayatı vardı. O da hayatını bok etmeden önce bir süre düşünmeliydi. Sonunda kararını verdi.

"Sana sadece bir şartla yardım ederim. Bu iş bittikten sonra zorluk çıkarmadan teslim olacaksın. Kaçmak yok, beni anlıyor musun?"

"Ömrümün sonuna kadar kaçamam Tamer, söz veriyorum teslim olacağım."

"Tamam, hazırlanıp çıkıyorum. Telefonu kapatacağım, haberin olsun. Şüphelenirlerse takibe alabilirler. Sen de o telefonu kapat."

"Tamam, hoşçakal."

Önder telefonu kapattı ve hemşireye döndü. Önder'in telefonda yaptığı konuşmadan sonra ne kadar büyük bir belanın içine düştüğünü anlamaya başlamış olacak ki, donup kalmıştı. Hareket etmiyor, yalnızca göz yaşı döküyordu. Önder telefonu ona uzatıp bataryasını çıkarmasını söyledi. Hemşire bir süre durup, onun ne dediğini algılamaya çalıştı. Sonra hızlı hareketlerle telefonu aldı ve Önder'in dediğini yaptı. Aynı anda kekeleyerek ve çekinerek sordu.

"Beni ne zaman bırakacaksınız? Benimle işiniz bitti artık."

"Hayır, henüz bitmedi." dedi Önder, donuk sesle.

"Bakın, ben İstanbul'a staj için geldim. Ailem şehir dışında yaşıyor. Mola saatlerimi biliyorlar. O zaman geldiğinde annem beni arayacak ama ulaşamayacak. Bir de hastanedekilerden olanları öğrenirlerse perişan olurlar. Sonra babam beni eve götürür ve stajım yanar. Eğitim hayatım biter. Ben yıllarca tıp hayali kurdum. Beni anlıyor musunuz?"

Önder derin bir iç çekti. Gözleri dolmaya başladı ama ağlamamak için kendisini tutuyordu. Şu an güçlü durmalıydı. Genç kız bu yaşadıklarını hak etmiyordu. Yaşadığı bu korkunç olaydan dolayı onu asla affetmeyecekti. Önder bunu biliyordu.

"Ne söyleyeceğimi bilmiyorum. Senden özür diliyorum ama bunu yapmaya mecburdum. Amacım sana zarar vermek olsaydı, silahın emniyeti kapalı olurdu. Oradan çıkmak için birine ihtiyacım vardı."

Genç kız başını öne eğdi ve bir süre bekledi. Sonra yine çekinerek sordu.

"Peki o... Onu bahsettiğin katile neden vereceksin? Yaralı bir adamı neden bir katile vermeye çalışıyorsun? O sana ne yaptı?"

Önder bunu bir süre düşündü. Onu karısı hakkında söylediği sözlerden dolayı bu hale getirmişti. Mirza gerçek katil değilse, neden başına bunların geleceğini bile bile karsı hakkında böyle bir yalan söylemişti? Belki de yalan değildi. Katil ile bir bağlantısı ya da ortaklığı vardı. Belki de söylediklerini karısına gerçekten yapmıştı. Bu ihtimali düşündükçe öfkesi daha da artıyor, Mirza'yı öldürmemek için kendisini zor tutuyordu.

"Fazla meraklısın küçük hanım. Kapat çeneni!" dedi Önder sonunda.

Hemşire anında sustu ve başını öne eğdi. Onu şehir merkezinde bir yerde bırakabilirdi. Ama Melda'yı ne halde bulacağını bilmiyordu. Acil bir yardıma ihtiyacı olursa diye, hemşirenin onunla beraber kalması gerekiyordu. Mezarlığın bulunduğu bölgeye yaklaştığında gözleriyle çevreyi tarayarak, Tamer'e bahsettiği tabelayı aradı. Bölgede, mezarlığa giden toprak yolu işaret eden tek tabelayı... Ve gördü. Tabelanın yanına vardığında aracı durdurdu ve yardımcısını beklemeye başladı. Vakit daha da daralmıştı.

Kan Vaftiz (Bölüm 115)

Saatlerdir salonda volta atıyor, oturuyor sonra bir daha kalkıp volta atmaya devam ediyordu. Sıkıntı ve stresten nefes almakta zorlanıyor, terliyor, başı dönüyordu. Saat öğlenin üçü olmuştu ama hala aklına bir şey gelmiyordu. Mirza'yı ne yapacaktı? Adam hala komadaydı ve hala yaşayıp yaşamayacağı belli değildi. Ayrıca o bir suçluydu, kapısının önünde nöbetçi polisler bekliyordu. Onu hastaneden çıkarması imkansızdı. Çıkarsa bile yolda kesin ölürdü. Ama işin ucunda karısı vardı. Onu götürüp karısını alacaktı. Ne olursa olsun Mirza'yı oradan çıkarmalıydı. Bunu birilerinin yardımı olmadan yapması çok zordu ama hiçbir arkadaşı, bu riske girerek kendi başını derde sokmazdı. Hatta durumu müdürlerine bildirirler, katili yakalamak için gizli bir operasyon düzenlerlerdi. Bu da Melda'nın sonu olurdu. Katil, onların düşündüğünden çok daha zekiydi. Onu yakaladıklarını sanmışlardı ama o hala dışarıda özgürce dolaşıyordu. Mirza'yı, işlenen cinayetlere bağlayan tek şey geçmişiydi. Bu yüzden onun aradıkları katil olduğunu düşünmüşler ve dosyayı kapatarak, katilin peşini bırakmışlardı. 

Önder şimdi arkadaşlarına ya da amirine durumdan bahsederse soruşturma yeniden açılacak, tüm deliller ve olaylar yeniden gözden geçirilecek ve iş daha da uzayacaktı. Bu da daha fazla zaman kaybı ve Melda'nın ondan daha da uzaklaşması demekti. Herkes başka olaylarla ilgilenmeye başlamış olmalıydı. Sonuçta katil kimsenin karısına ve ya bir yakınına dokunmamıştı. Önder'in karısını almıştı. Bu durumu Önder'den başka umursayan kimse yoktu. Kimse onun halinden anlamıyordu. Kimse onu düşünmüyordu. Onun durumunda olmadan da kimse onu anlayamayacaktı. Önder sonunda kararını verdi. Mirza'yı alıp, katilin istediği yere götürecekti. Önce güzel bir duş alıp, üzerine temiz kıyafetler giyindi. Kendisini toparlaması, görünüşüne çeki düzen vermesi gerekiyordu. Sonra güç toplamak için bir kupa dolusu sade kahve hazırladı ve sigarayla beraber kahvesini yudumladı. Zihni yavaş yavaş açılıyor, kafasını toparlamaya başlıyordu. Fiziksel olarak kendisini iyi hissetmeye başlayınca, ruhen de biraz olsun kendisine gelmeye başlamıştı. 

Saat akşamın altısı olmuştu. Daha vakti vardı ama öncesinde dışarı çıkmalı, biraz yürüyerek kendisini motive etmeliydi. Belki biraz yemek yiyebilirdi. Evinde yiyecek sağlam bir şey kalmadığından dolayı karnını doyuramamıştı. Aracına binip bir restorana gitti. Biraz yemek ona fazladan enerji verecekti. Karnını doyurduktan sonra yemek yediği yerden ayrıldı ve elini cebine attı. Telefonunu almamıştı. İçinden küfürler savurdu. Tekrar aracına bindi ve biraz tur attı. Etrafta dolaştı. Ne yaptığını, nereye gittiğini, nerelerde dolaştığını bilmiyordu. Sadece boş boş dolaşıyordu. Yolda durduğu birinden, saatin gecenin on biri olduğunu öğrenmişti. Vaktin geldiğine karar vererek, aracı hastaneye sürdü. Hastane otoparkına girip, aracını park etti ve bir süre bekledi. İyice gerilmeye başlamıştı. Mirza'yı kaldığı odadan nasıl çıkaracağını, bu kadar insanın içinde buraya nasıl getireceğini ve aracına nasıl bindireceğini düşünüyordu. Bunu yapması epey zor olacaktı. Üstelik yalnızdı. Mirza'nın kapısının önündeki polisleri nasıl atlatacaktı? Avuç içleri terlemiş, suratı yanmaya başlamıştı. 

Bu yaptığı riskliydi. Ama onun korkusu, herhangi bir ceza almak değildi. Zaten polis değildi, alacağı hiçbir ceza onu etkileyemeyecekti. Onun korkusu, birilerinin ona engel olması ve karısını tamamen kaybetmesiydi. Kendisini hazır hissettiğinde, kontağı kapattı ve kapıyı açtı. Sonra kapıyı tekrar kapattı ve bir süre daha aracın içinde bekledi. Yüzünü sıvazlayarak, derin derin nefes alıp verdi. Sonra aracın kapısını tekrar açtı ve aşağı indi. Asansöre bindi ve otoparktan çıktı. Yoğun bakım servisine gidip, Mirza'nın odasını buldu. Hala tedirgindi ama bunu gizlemeye çalışıyordu. Kapının önünde iki tane üniformalı memur duruyordu. Biri sandalyede oturuyor, diğeri koridorda volta atarak telefonda konuşuyordu. Önder, memurların ikisini de tanımıyordu ama onların Önder'i tanıdığı kesindi. Hem cinayet masasının eski başkomiseriydi, hem bir tecavüzcü damgası almıştı, hem de Mirza'yı hastanelik ettiğinden dolayı haberlere çıkmıştı. Memurlar onu görürlerse, anında amirlerini ararlar ve Önder'in planı suya düşerdi. Onlara görünmeden bir şeyler yapmak zorundaydı ama ne? 

Oradan uzaklaşarak boş bir sandalyeye oturdu ve düşünmeye başladı. Onları bir şekilde oradan uzaklaştırmalıydı ama nasıl? Sonunda aklına bir fikir geldi. Etraftaki kameralar onu görmüştü. Hatta danışmadaki genç kadın da...Ama onu tanıyamamış, bu yüzden sorun çıkarmamıştı. Ama etraftan ya da kameraları izleyenlerden, onu tanıyan birileri her an çıkabilirdi. Bu yüzden acele etmesi gerekiyordu. Koridorun sonuna gidip sağ tarafa döndü. Bir acil durum düğmesi aradı. Duvarda asılı olan balta ve yangın tüpünün hemen yanında, bir yangın butonu vardı. Koridordaki bir kaç kişinin uzaklaşmasını bekledi. Koridor nihayet boşaldığında, dirseğiyle butonu koruyan camı kırdı ve butona bastı. Yüksek sesle siren çalmaya başladı. Şimdi daha da hızlı olmalı, acele etmeliydi. Butonun bulunduğu koridordan çıkıp, yoğun bakım servisinin bulunduğu koridora koştu. Yüzünü gizlemek için paltosunun yakasını iyice kaldırmış, başını öne eğmişti.

İnsanlar ne olduğunu anlamadığından oldukları yerde kalmış, şaşkın gözlerle etrafa bakınıyorlardı. Anlaşılan bu siren seslerini kimse ciddiye almamış, bir yanlış olduğunu anlamışlardı. Mirza'nın kapısının önündeki memurlar da, hala orada bekliyorlardı. Sonra koridorda birkaç güvenlik görevlisi göründü. Önder hemen arkasını döndü. Ağır adımlarla yürüyerek, ne yapacaklarını öğrenmeye çalıştı. Nihayet güvenlik görevlileri koridordaki insanları boşaltmaya başladı. Sonra bir anons duyuldu. Herkesin binadan çıkmasını, doktorların ise yatan hastaların yanlarında bulunmalarını söylendi. Nöbetçi memurlar hala kapının önündeydi. Biraz sonra odaya iki hemşire girdi. Önder daha da gerildi, elleri titremeye başladı. Derin derin nefes alıp veriyor, sakinliğini korumaya çalışıyordu. Şimdi işi daha da zorlaşmıştı. Koridorda panikle kaçışan insanların arasında durmuş, odayı gözetliyordu. Memurlar hala bir yere ayrılmıyordu. Önder yatan hastaların da dışarı çıkarılacağını düşünmeye başladı. Bu olursa işi daha da zorlaşacaktı. Ama sonra aklına, güvenlik kameraları geldi. Görevliler kameraları izleyecekler, butona kimin bastığını ve herhangi bir yerde bir yangın olup olmadığını kontrol edeceklerdi. 

Bunu yapmadan yatılı hastaları tahliye etme riskine girmezlerdi. Önder öyle umuyordu. Ama bu durumda da, sirenleri onun çalıştırdığı ortaya çıkacaktı. Şu an ortada, hedef olarak duruyordu. Her an yakalanabilirdi. Acilen bir şey yapmalıydı. Etrafa bakınarak bir şey düşünmeye çalıştı. Biraz ileride beş yaşlarında, küçük bir erkek çocuğu gördü. Korku dolu gözlerle etrafına bakınıyor, birilerini arıyordu. Muhtemelen annesini kaybetmişti. Önder bunu fırsat bilerek, küçük çocuğun yanına yaklaştı ve onu kenara çekerek, konuşmaya çalıştı. Aynı anda etrafına bakarak, birilerinin onu fark edip etmediğini kontrol ediyordu. Küçük çocuk annesinin peşinden gittiğini ve ona yetişemeyip kaybolduğunu söyledi. Önder küçük çocuğa, Mirza'nın odasının önünde bekleyen memurları göstererek onların yanına gitmesini ve onlardan yardım istemesini söyledi. Çocuk üniformalı memurları görünce ne yapması gerektiğini hatırlamış gibi, gözlerini kocaman açtı. Annesi ona kaybolma durumlarında ne yapması gerektiğini anlatmış olmalıydı. 

Çocuk koşarak memurların yanına gitti ve onlara bir şeyler söyledi. Memurlar onu dinledikten sonra içlerinden biri onun elinden tutarak, kapının önünden ayrıldı ve merdivenlere doğru yöneldi. Ama diğeri hala kapının önündeydi. Önder içinden küfürler savurarak, kendi etrafında bir tur attı. Saatin kaç olduğunu bilmiyordu ama zamanı giderek azalıyordu. Diğer memuru, zor kullanmadan oradan uzaklaştırmanın hiçbir yolu yoktu. Biraz önce oradan giden memur da, küçük çocuğu güvenliğe teslim edip geri gelecekti ve o zaman Önder'in hiçbir şansı kalmayacaktı. Ne yapması gerekiyorsa şimdi yapmalıydı. Koşar adımlarla odaya yaklaştı. Memur kapının önünde volta atıyordu. Koridorda ikisinden başka kimse yoktu ama memur onu fark etmemişti, koridorun öteki ucuna bakıyordu. Önder ona arkasından yaklaşarak dirseğiyle, ensesine sert bir darbe indirdi. Memur, inleyerek yüz üstü yere devrildi ama bayılmadı. Önder'den daha uzun ve daha yapılıydı. Sağlam bir yapıya sahip olduğundan, onu devirmek zordu. Memur sırt üstü dönmeye çalışırken, kafasını kaldırdı ve Önder ile göz göze geldi. 

Onu görür görmez tanımış olacak ki, gözlerini kocaman açtı. Ayağa kalkmaya yeltendiği sırada, Önder ondan özür dileyerek suratına sert bir yumruk attı ve bayılttı. Sonra memurun belindeki beylik tabancasını alarak, hızla odaya girdi. Mirza'nın iki yanında duran hemşireler önce ona sonra elindeki silaha baktılar. Silahı görünce ikisi de çığlık atarak, başlarını ellerinin arasına alıp yere kapandılar. Önder kendisini canavar gibi hissediyordu. O böyle bir insan değildi. O kanun adamıydı ama şimdi bir canavara dönüşmüştü. Yaptığı şeyden o kadar utanıyordu ki hala titriyor, panikle ne yapacağına karar vermeye çalışıyordu. Heyecandan eli ayağına dolanmıştı. Mirza'nın yanına yaklaşarak dağılmış suratına, hareketsiz bir şekilde yatan bedenine baktı. Sonra gözü baş ucunda duran ve düzensiz sesler çıkaran kalp monitörüne kaydı. Onu buradan çıkardığında hayatta kalıp kalmayacağını, ne kadar yaşayacağını bilmiyordu. Ama bu onun sorunu değildi. Katil, onun buradan çıkarsa öleceğini biliyor olmalıydı. Onu ölü ya da diri fark etmeksizin istiyordu. Önder silahını hemşirelere doğrultarak, Mirza'nın vücuduna bağlı olan serum ve cihazları çıkarmalarını istedi.

"Bunu yapamayız!" dedi hemşirelerden biri, kekeleyerek.

İkisi de titreyen ellerini havaya kaldırmışlar, bir Mirza'ya bir Önder'e bakıyorlardı.

"Hemen, acele edin!" diye bağırdı Önder.

Hemşireler yerlerinden sıçradılar ama hala hareket etmiyorlardı.

"Durumu çok ağır... Bunu yaparsak yaşamaz, birkaç saat içinde ölür." dedi diğeri.

"Yapmazsanız eğer birkaç saniye içinde siz öleceksiniz. Hadi, acele edin!" dedi Önder, sesini daha da yükselterek.

İki genç kız, birkaç saniye birbirlerine baktılar. Sonra bir daha Önder'e baktılar ve ciddi olduğunu anlayınca, aceleyle onun dediğini yaptılar. Sonra ikisi de geri çekilerek, ellerini tekrar havaya kaldırdılar. Mirza'nın baş ucundaki kalp monitörü artık ötmüyordu ve vücudunda, onu bu sedyeye bağlayan hiçbir şey yoktu. Biraz sonra koridordan bazı sesler, koşuşturmalar duymaya başladı. Kameralardan olup biteni görmüşler ve Önder'i yakalamaya geliyorlardı. Önder, memurdan aldığı silahı beline soktu. Aceleyle Mirza'yı yataktan kaldırarak, sağ omzuna aldı ve tekrar silahını çıkarıp, hemşirelere doğrulttu. 

"Buradan kaçamazsınız, yaptığınız doğru değil." dedi, sarışın olan hemşire.

Önder ona doğru yaklaştı ve istemeyerek de olsa, silahı onun başına doğrulttu. Buradan ellini kolunu sallayarak kaçamayacağını anlamaya başlamıştı. Bu yüzden yanında birini götürmek zorundaydı. Kendisini korumak için... Silahın emniyet kilidi hala açıktı. Tetiğe bassa bile, silah ateş almayacaktı çünkü niyeti masum olanlara zarar vermek değildi. Ama hemşire bunu bilmediğinden deli gibi bağırmaya, yalvarmaya başladı. Diğer genç kız da bunu görünce Önder'i ikna etmeye, arkadaşını bırakmasını sağlamaya çalışıyordu. Biraz sonra kapı büyük bir gürültüyle açıldı ve içeri güvenlik görevlileri ile bir polis memuru girdi. Küçük çocuğa yardım etmek için görev yerinden ayrılan memurdu bu. Memur belindeki silahı çıkarıp ona doğrulttu. Onun silahının emniyet kilidi kapalıydı. Niyeti Önder'i vurmaktı. Güvenlik görevlileri ise ona biber gazlarını doğrultmuşlardı. Önder hemşireye fısıldayarak önden yürümesini, aksi halde onu vuracağını söyledi. Herkes Önder'i ikna etmeye çalışıyor, hemşire ise yalvararak hüngür hüngür ağlıyordu. Önder, onun bu korkuyu uzun bir süre atlatamayacağını biliyordu ama başka seçeneği yoktu. 

Hemşire söyleneni yaptı ve önden yürümeye başladı. Önder onu kendisine siper ederek odadan çıktı ve merdivenlere yöneldi. Hem Mirza'nın baygın bedenini taşımak, hem genç kızı rehin tutmak çok zordu. Mirza'yı düşürmemek, sabit tutabilmek için direniyordu. Hemşireyi kendisine siper ederek etraftaki insanların çığlıkları, korku dolu ve meraklı bakışları arasında otoparka indi. Aracının arka kapısını açarak, Mirza'yı özensizce koltuğa bıraktı. Memur hala silahını ona doğrultmuş, en ufak bir hatasında onu vurmak için hazırlanmıştı ama bu Önder'in umurunda bile değildi. Güvenlik görevlilerinin ise sayıları artmıştı. Önder'in buradan kaçması mucize olurdu. Hemşireyi ön yolcu koltuğuna oturttu ve kapısını kapatıp, şoför mahalline geçti. Silahı tekrar hemşirenin kafasına dayadı. Hastaneden çıkıp oradan uzaklaşana kadar da indirmedi. Onları atlatmış, ellerinden kurtulmuştu. Bu bir mucizeydi. Ama hala yaşadığı korkunun ve heyecanın etkisinden kutulamamıştı. Hala titriyor ve terliyordu.